Szczęście

Jerzy Putrament powiedział o Gałczyńskim, że „miał więcej szczęścia niż talentu”. Było całkiem odwrotnie. Gałczyński nic o szczęściu nie wiedział. Nie zaznał szczęścia w życiu osobistym ani zawodowym. Żył krótko. Żył w ciężkich czasach. Sanacja, II Wojna Światowa, czasy stalinowskie. Jak znaleźć szczęście w takich okolicznościach. Jeszcze do tego Gałczyński ani z przyjaciółmi ani z wrogami nie mógł dojść do ładu. Ba! Sam ze sobą się wadził.

Amerykanie zapisali w swojej konstytucji, że każdy ma prawo do szczęścia, więc bądź szczęśliwy, wtedy: będziesz dłużej żyć (może nawet o 10 lat), będziesz zdrowszy, będziesz mieć więcej przyjaciół, osiągniesz więcej sukcesów a możesz nawet więcej zarabiać. Każdy musi sam dojść do tego, jak to zrobić.

Są tacy, którzy o szczęściu coś wiedzą.
Brian Tracy, mówi: „Szczęście odczuwamy wtedy, gdy czujemy kontrolę nad własnym życiem.” To znaczy, że mamy wpływ, że my decydujemy o swoim szczęściu a nie jesteśmy zdani na jakiś los szczęścia.

Krystyna Janda – „Szczęście to nie jest nic konkretnego, to jest zgoda na pewien stan. Brak niepokoju”. Mówi, że wystarczy zgoda czyli nie jest konieczna kontrola.

Honoré de Balzac – „Prawdziwe szczęście jest rzeczą wysiłku, odwagi i pracy.” No masz; najpierw kontrola, potem zgoda a teraz naraz i wysiłek i odwaga i praca – coraz więcej tego.

Fiodor Dostojewski – „Bez cierpienia nie zrozumie się szczęścia”. Brniemy coraz bardziej – Dostojewski mówi że, żeby być szczęśliwym to trzeba zaznać cierpienia. Nie wszystkim to wpadnie do głowy.

Franz Kafka – „Zrozumieć szczęście to jakby zrozumieć, że grunt na którym stoisz, nie może być szerszy od dwóch stóp, które go pokrywają.” Kafce chyba chodzi o to, że szczęście jest wyjątkowe i zależy od rozumu. Musisz być odważny, pracowity, wytężać się, zaznać cierpienia, wszystko trzymać w łapach albo przynajmniej godzić się z losem, myśleć i jeszcze może się okazać, że ci się nie uda.

Antoine de Saint-Exupéry – „Jeżeli chcesz zrozumieć słowo szczęście, musisz je pojmować jako zadośćuczynienie, a nie jako cel.” Trudne słowo: „zadośćuczynienie” – a cel też wcale nie jest łatwy.

Marcel Proust – „Przez poszukiwanie szczęścia dla niego samego osiąga się tylko nudę i aby znaleźć szczęście, trzeba szukać czegoś innego niż szczęście.” I Saint-Exupéry i Proust, jakby trochę okrężnie, radzą po prostu, żeby nie robić sobie zbyt dużych nadziei z tym szczęściem.

Fryderyk Nietzsche o szczęściu wiedział wszystko, dlatego dwa cytaty z Fryderyka. Pierwszy cytat: „Kto nie umie przysiąść na progu chwili, puszczając całą przeszłość w niepamięć, kto nie jest zdolny trwać w miejscu jak bogini zwycięstwa, nie doznając zawrotu głowy ani lęku, ten nigdy nie dowie się, czym jest szczęście.” No tak! Nietzsche zawsze potrafi mnie uspokoić – chociaż nie o to mu chodziło, żeby kogokolwiek uspokajać. Drugi cytat „Szczęście jest kobietą.” Lepiej być nie mogło. Już całkiem jestem spokojny. Teraz w ogóle przestaję myśleć o szczęściu, żeby niepotrzebnie nie popaść w nieszczęście, a jak mi się już uda i jakimś cudem będę szczęśliwy, to się o tym dowiem na pewno. Tak, jestem o to spokojny.

Wróćmy teraz do nieszczęsnego Gałczyńskiego, który nic o szczęściu nie wiedząc o szczęściu próbował pisać jakieś bajki. Gałczyński łączy szczęście z miłością. To wszystko wyjaśnia, to jest połączenie dla szczęścia zabójcze dlatego Gałczyński nie miał na szczęście żadnych szans, a poniżej są dowody.

O zielonym szczęściu

Rozmyślam coraz częściej od pewnego wieczoru,
że chyba moje szczęście jest zielonego koloru.
Więc niech ta zieleń we mnie rośnie i niech mnie zewsząd otoczy
drapieżnie, zachłannie, miłośnie, zieleń jak Twoje oczy.
Niechaj mi będzie życie oceanicznym dnem,
gdzie pływają morskie skrzydła
o włosach z wodorostów
zielone, zielone niesamowicie!
i gdzie wszystko jest snem.

Przeczytaj tę bajkę nim uśniesz, jeśli chcesz.
Szczęście? To co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz.

Prośba o wyspy szczęśliwe

A Ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej,
zacałuj, ty mnie ukołysz i uśpij,
snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych
nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Tyś szczęście moje wiosenne

Tyś szczęście moje wiosenne
zimowe, latowe, jesienne –
lecz powiedz mi na dobranoc,
wyszeptaj przez usta senne:

za cóż to taka zapłata,
ten raj przy Tobie taki błogi? ...
Ty jesteś światłem świata
i pieśnią mojej drogi.

Szczęściem są chwile, okruch chwil lub długie trwanie.
Szczęściem jest pierwszy łyk wody po długim biegu, to chwila bez bólu w ciężkiej chorobie, to cukierek wygrzebany przez dziecko w babcinym kredensie, szczęściem jest również zapominanie.

Moje szczęście to kolor zielony.
Pachnie świeżo upieczonym chlebem,
szumi w głowie wiśniówką i miętą,
śpiewa w koronach drzew, pieści jedwabiem zielonej sukienki.
Moje zielone szczęście to trawa, bukiet bzu i konwalie,
to zapach kwitnącej łąki i jego oczy wpatrzone we mnie.

Czasem szczęście ma kolor niebieski.
Pachnie kawą i czekoladą, smakuje jak wytrawne wino.
Plumka cicho jak źródło tryskające z ziemi,
szumi jak morze, huczy jak wodospad i płynie jak rzeka.
Moje niebieskie szczęście, to pogodne niebo i gwieździsta noc,
to mruczący kot, uścisk dziecka, rodzina i dom.

Moje szczęście ma kolor czerwony.
Smakuje jak poziomki, truskawki i łzy.
Pachnie jesienią, dymem ognisk i deszczem.
Jest przytulne jak fotel, ciepły koc, kakao i ty.
Moje czerwone szczęście jest dniem codziennym,
to ciężka praca, troska, cierpienie, to wspólne przeżywanie,
i wspólne milczenie.

Dla mnie szczęście, to wszystkie kolory świata.
Dla mnie szczęście, to najpiękniejsza poezja.
Dla mnie szczęście jest jak „zaczarowana dorożka, zaczarowany dorożkarz i zaczarowany koń”
Prawdziwie o szczęściu pisać Gałczyński potrafił,
ja niestety, tak nie potrafię.

Szczęściem są chwile, okruch chwil lub długie trwanie,
Szczęściem jest pierwszy łyk wody po długim biegu, to chwila bez bólu w ciężkiej chorobie, to cukierek wygrzebany przez dziecko w babcinym kredensie, szczęściem jest również zapominanie.

Szczęście - jakże wieloznaczne i jak ważne pojęcie. Czym jest, jaką rolę pełni w życiu, od czego zależy -te i podobne pytania zadawali już starożytni mędrcy i zadają współcześni filozofowie, a także zwykli ludzie.
Mieć szczęście, szczęście w nieszczęściu, bądź szczęśliwy, szczęście w miłości, w rodzinie i tak dalej.
Platon i chrześcijańscy myśliciele uważali, że szczęście jest nieosiągalne na ziemi. Natomiast hedoniści i epikurejczycy widzieli w szczęściu cel życia, zalecali osiąganie szczęścia i eudajmonię przez mnożenie przyjemności, uważali szczęście za uniwersalny cel ludzkich dążeń, najwyższe dobro. Dla stoików osiąganie szczęścia warunkowały cnoty charakteru.

W czasach współczesnych eksponowany jest dobrostan psychiczny, mentalna harmonia. Według Tatarkiewicza w kształtowaniu subiektywnego poczucia szczęścia istotna jest pozytywna samoocena i ekstrawersja, powiązane z zadowoleniem z życia. Ten filozof nie uzależnia poczucia szczęścia od obiektywnych warunków. Kołakowski widzi możliwość osiągania szczęścia przez ograniczanie pragnień. Lepiej mierzyć niżej, aby się nie rozczarowywać. Szczęśliwi są ludzie wolni od lęków i żądz.
Często słyszy się, że do osiągnięcia sukcesów potrzebne są zdolności, bardzo dużo pracy i choć trochę szczęścia. Tu szczęście to pomyślny zbieg okoliczności, sprzyjający los, powodzenie.

Sartre uważał, że szczęściem człowieka jest drugi człowiek. Znaleźć wrażliwych ludzi, którzy czują to co my, to największe szczęście.

Bardzo często uzależnia się poczucie szczęścia od miłości: „Kochać i kochanym być to szczęście, dla którego warto żyć". Tomiki poezji, słowa piosenek - ile tu o uskrzydlającej mocy miłości! Ale miłość bywa pogmatwana, nieodwzajemniona, pełna wahań, czasem obsesyjna, nieodwzajemniona. Dlatego pisał poeta: "Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśliwy, i noc ma spokojną i dzień nietęskliwy".
Jeśli o miłości myślimy jako o pragnieniu dawania dobra, można ją adresować nie tylko do ukochanej osoby, lecz dla ludzi w ogóle, a nawet do całego świata.

Szczęście mogą dawać korzystne relacje z otoczeniem, poczucie sensu tego co się robi, dobre zdrowie, otwarcie się na uroki życia, a także spokój wewnętrzny. Jednakże idea niezachwianego szczęścia to utopia, wszak życie to ciągła zmiana. Camus sceptycznie odnosi się do tyranii szczęścia, uważa, że nadmierny optymizm jest zdradliwy.

Mimo wszystko szczęściu trzeba pomagać, otworzyć się na korzystne sytuacje, przyjaznych ludzi, cieszyć się pomyślnymi zdarzeniami. Nie zanurzać się w mrokach duszy. Od człowieka zależy, żeby nie pielęgnować złości, nienawiści, niepokoju, żalu, bólu, a umieć zatrzymywać przyjazne przeżycia.

„Szczęście? Szczęście? Szczęście jest tylko muszką złotą.” - to cytat z pewnego wiersza czeskiego poety.
Moje szczęście, to pory roku, zapachy, kolory i dźwięki. I stan mojej duszy, na który to wszystko się składa.

Choćby ta jesień. Taka dorodna, syta i leniwa ostatnim ciepłym słońcem. Wybarwiła mój świat, od szarego źdźbła trawy, po czubek czerwonego liścia. A skoszona trawa pachnie erotycznie. Pomiędzy gałęziami pajączek powolutku rozwija nić, pełną srebrnych koralików porannej rosy. Sok owoców ścieka mi po brodzie, gdy tak idę ścieżką przez zagony, ze zdyszanym, niecierpliwym psem przy nodze. To pewnie jest szczęście…

Już niedługo te kolory przygasną, dźwięki przycichną, a świat odpocznie pod białą pierzynką śniegu. I będą Święta. Z zapachem ciasta, wanilii i cynamonu, a nad choinką rozbłyśnie pierwsza gwiazda. I będzie mistycznie, i wzniośle, i triumfalnie. Srebrne nutki granej na skrzypcach kolędy zawisną nad ziemią jak drżące płatki śniegu. Wszyscy będą się godzić, czegoś sobie życzyć, coś obiecywać. Nastanie spokój i wielkie pojednanie. To pewnie jest szczęście…

Jeszcze trochę długich nocy i szarych, nijakich poranków, ale w końcu przyjdzie przecież wiosna. W tej nieśmiałości przyrody o tej porze jest coś wzruszającego. Najpierw przezroczyste i blade, potem coraz wyraźniejsze barwy budzącego się świata znów upewniają mnie, że życie cudownie się odrodzi.

Pełną gębą uśmiechnięte słońce pracowicie macha pędzlem, by wysycić wszystkie te kolory na lato. Zbieram poziomki. Z pełnym kubeczkiem kładę się na kocu. Trochę czytam, trochę marzę, może śnię? To pewnie jest szczęście… A wieczorem, przy dźwiękach świerszczy, albo Gershwina z kimś bliskim usiądę do stołu. Nad filiżanką herbaty będziemy rozmawiać, albo się tylko uśmiechać do siebie. Szczęśliwi.