Wakacyjne impresje

Serce wzięło górę nad rozsądkiem. Wydałam ostatnie oszczędności, żeby kupić ten bilet.

Z resztą, rezerwacje zrobiłam już dwa lata temu, ale kolejka chętnych do podróży sprawiła, że czas oczekiwania znacznie się wydłużył, a na bilet od konika po prostu nie mogłam sobie pozwolić. W końcu 15 000 dolarów za dwa dni wakacji  to kawał grosza, ale podróż w czasie warta jest wszystkie pieniądze.

Nawet nie bardzo było wiadomo jak się do niej przygotować. Organizatorzy zapewniali, że nic nam nie będzie potrzebne poza jakimś ponadczasowym ubraniem i ze wszędzie gdzie się udamy czekać na nas będzie specjalny wysłannik z biura i zabezpieczy nam wikt i wszystkie atrakcje. Ba, łatwo powiedzieć – strój ponadczasowy… Jak to ma wyglądać? Postawiłam na proste w kroju spodnie, mokasyny i flanelową koszulę. Niech się dzieje co chce, najwyżej coś stosownego kupię na miejscu.

A miejsc mogłam wybrać tylko cztery. Po dwa na każdy dzień. To chyba najbardziej mnie stresowało. Tyle możliwości, tyle tysięcy lat historii, tyle krajów i krain, a ja muszę dokonać wyboru…

W końcu nadszedł długo wyczekiwany moment. Stawiłam się na się czasodromie punktualnie o 7 rano. Była tam już jakaś pani z biura w celu podpisania klauzuli, że na pewno wiem co robię (znaczy, że  stan mojego umysłu od czasu podpisywania umowy jest wciąż stabilny) i że podróżuję na własną odpowiedzialność, oraz kilku facetów z obsługi technicznej.

Wsadzili mnie do maszyny, na ekranie pojawiły się wybrane przeze mnie miejsca z datami, a przy nich zielone i czerwone przyciski. Zielone – leć, czerwone – przerwij i zmień na następne.

Kiedy drzwi kabiny zamknęły się z cichym trzaskiem, serce biło mi jak oszalałe. No i się zaczęło. Pierwszy przycisk – Londyn 1298 rok. Huknęło, grzmotnęło a w moim wehikule zrobiło się ciemno. Drzwi się otworzyły i wyszłam na zewnątrz. Zmierzch, prawie noc, a na ulicy gwar i ogólna wesołość. Bruk co prawda koślawy, ale podpity obdarty tłumek tańczy rozradowany, trzymając w rękach cynowe kubki. Wszyscy poruszają się w jednym kierunku, nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi. Dołączyłam wiec do tego dziwnego korowodu, ktoś podał mi kielich i tak dobrnęliśmy wąskimi, krętymi uliczkami, przeskakując pełne ekskrementów rynsztoki do celu. Nagle zrozumiałam gdzie jesteśmy. Przed moimi oczami właśnie wyrósł ogromny, majestatyczny gmach Pałacu Westminsterskiego. Wśród popiskiwania przerażonych, szukających schronienia szczurów i rubasznego śmiechu podpitych mieszkańców, zrozumiałam, że oto skończono budowę Pałacu i król zdecydował przenieść się z całym dworem z Menchesteru, dotychczasowej stolicy Anglii do Londynu,  który odtąd stolicą się stanie. Wybrałam zaiste epokowy moment. Zaczęłam się nawet z tą radosną gawiedzią zaprzyjaźniać w pobliskiej karczmie, ale karczmarz (jak się okazało mój stróż i wysłannik biura) pokazał mi znany już tylko w naszych czasach znak T – czas, co było jasnym sygnałem,  że czas się zwijać.

Maszyna stała tuż za rogiem, więc mocno podekscytowana wskoczyłam do niej naciskając kolejny zielony przycisk. Paryż 31 marca 1889 roku. Otwarcie wystawy światowej ówczesnych osiągnięć techniki. Bileter właśnie przepuszcza mnie przez bramkę, a za mną, przede mną rozgorączkowani Paryżanie zajadle dyskutują nad tą potworną, nad wszystkim górującą stalową budowlą. To ona wzbudza tyle emocji. Jedni podziwiają konstrukcję, drudzy, w przeważającej większości domagają się natychmiastowej rozbiórki. Sama jestem zaskoczona, jak doskonale rozumiem francuski. Nagle, koło mnie trzech nienagannie ubranych dżentelmenów zaczyna mówić mocno podniesionym głosem. To pan Eiffel ze swoimi projektantami Maurycym Koechlinem i Emilem Nouguierem kłócą się o prawa autorskie. Jeszcze w 1884 roku zgłosili i zarejestrowali patent. Jeszcze w tym samym roku Eiffel odkupił prawa autorskie wraz z prawami własności intelektualnej od swoich pracowników. Tym samym, z formalnego punktu widzenia, stał się jedynym autorem wieży, którą nazwano jego imieniem. Tak, to ciekawe, ale jeszcze muszę zobaczyć ulice Paryża, wchłonąć jego atmosferę przed dalszą podróżą.

Dzień następny przeznaczam na odpoczynek. Wileńszczyzna lato 1912. W majątku mojej prababki Aleksandry Rosso Romanowskiej. Tej samej, której pradziadek oddał ze swojego majątku w 1769 10 ha ziemi pod założenie cmentarza, dzisiaj znanego od jego nazwiska.

Jakoś nikt się nie dziwi, że przyjechałam. Wehikuł na wszelki wypadek stoi pod lasem, a ja na piechotę zasuwam w moich mokasynkach na przełaj. Wszyscy siedzą w ogrodzie. Sierpniowy upał od kilku dni daje się we znaki. W cieniu rozłożystych drzew rodzina pije popołudniową herbatę. Na stole pyszni się okazały mosiężny samowar, na paterach ciasteczka i konfitura z wiśni. W powietrzu krążą leniwie motyle i kilka nieznośnych much. Kiedy przysiadłam na brzegu drewnianej ławki, babka tylko po wymownym zlustrowaniu mnie z góry na dół stwierdziła, że zaczęłam ubierać się jak chłopak od krów i może powinnam się przebrać jak siadam do podwieczorku. Reszta nie miała siły nawet podnieść głowy. Boże, jak tam było nudno. Pod pretekstem zmiany odzienia, zwiałam czym prędzej do mojej maszyny. A miałam tam odpocząć!

Ostatni przystanek – z przytupem – Grunwald 1410. O jasny gwint! Nie tu miałam lądować. Właśnie mój wehikuł został zauważony przez dwóch rycerzy na bardzo rączych koniach. Zawrócili i szarżują prosto na mnie! Ratunku! Gdzie ten czerwony przycisk?! Jest!  Natychmiast do domu!

No, i takie to były wakacje…

Ile ja mogłam mieć wtedy lat? Pięć? Sześć?  Nie pamiętam.

Pamiętam tylko tego kota. Wysmukły, czarny, tajemniczy. Siedział na komodzie i wodził za mną zielonymi oczami. Na kolorowej obróżce zawieszone miał jakieś dziwne talizmany.

Podoba ci się? Zapytała ciocia Danusia, kiedy żonglując szklankami z czarną jak smoła kawą przechodziła obok mnie.

Czy mi się podobał? Oj, podobał mi się, podobał mi się tak bardzo, że do dzisiaj jest symbolem mojego niespełnionego marzenia.

Kiedy podrosłam i nauczyłam się czytać, dowiedziałam się, że tajemniczy kot mojej ciotki to kot egipski. Od tej pory moim największym pragnieniem był wyjazd do Egiptu. Czytałam wszystkie dostępne książki, przewodniki, oglądałam filmy, jednym słowem solidnie przygotowywałam się i opracowywałam plan wyprawy.  Wierzyłam, że Egipt to moje przeznaczenie.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że kiedy ja czegoś bardzo chcę, to to na pewno się nie spełni.

I tak najpierw jak ta durna, zakochałam się i moje marzenia zdryfowały w zupełnie inną stronę. Kiedy urodziłam syna utknęłam w piaskownicy, a szczytem wakacyjnych planów był wyjazd nad polskie morze. Potem wybuchł stan wojenny i straciłam nadzieję na paszport. Następnie wyjechaliśmy do RPA i było tyle egzotyki w zasięgu ręki, że o Egipcie chwilowo nie myślałam. Po przeprowadzce do Kataru znowu  odważyłam się zamarzyć. Jako że nigdy nie interesowały mnie wyjazdy do kurortów i wylegiwanie się nad basenami, poszperałam i znalazłam rejs statkiem, który pozwalał na spełnienie moich planów. Kupiłam bilety spakowałam walizkę i nagle, te dwa samoloty, które gdzieś tam daleko w Ameryce wrąbały się - ech, szkoda słów. Rejs skasowano, a loty zawieszono. 

Mieszkając w Omanie poznałam Egipcjankę Fatmę. Opowiedziałam jej o moim marzeniu. Zaprosiła nas do siebie. Mieliśmy razem pojeździć i zobaczyć wszystko to, co od tylu lat miałam zaplanowane. Wystarczyło wsiąść w samolot i … No właśnie to małe „i”. W Egipcie zaczęły się zamieszki. Zrobiło się niebezpiecznie i nasza podróż została odłożona na bliżej nieokreślony czas. Mój wymarzony Egipt widocznie nie jest mi pisany.

Kilka dni temu zadzwoniłam do mojej cioci Danusi i zapytałam, co się stało z jej pięknym egipskim kotem, który stał u niej na komodzie.

Egipski kot? Ja miałam egipskiego kota? Zdziwiła się bardzo.  Coś ci się chyba pomyliło. Ale czekaj, czekaj, już sobie przypomniałam. Miałam kiedyś taką drewnianą figurkę czarnego kota. Kupiłam go chyba w Międzyzdrojach na wczasach, ale jakoś tak szybko zeszła z niego farba i wszyscy mówili, że czarny, że na pewno przynosi pecha, więc gdzieś go wyrzuciłam czy też dałam komuś - już nie pamiętam. Że też ty go pamiętasz. Byłaś wtedy taka mała.

Wakacje, to stan umysłu.

Aa! To może, najpierw zdefiniujmy podstawowe terminy.

Urlop, to czas wolny od pracy, przeznaczony przeważnie na odpoczynek.

Wczasy, to zorganizowane formy urlopowe, a dawniej wywczas, czyli wypoczynek w zmienionym środowisku, otoczeniu, klimacie.

Ferie, to wypoczynek powiązany z świętami (obrzędami) religijnymi.

I wakacje, to obecnie najczęściej okres wolny od nauki szkolnej, a dawniej to, przenoszenie się, przeważnie w okresie letnim, raczej na dłuższy, niż krótki czas, do letniej rezydencji.

To co z tym stanem umysłu?

Szkolne wakacje to jest pikuś. Moi rodzice mają wakacje. Od kilkunastu lat wyjeżdżają z miasta na 4 do 5-ciu ciepłych miesięcy do domku w lesie. Mam nadzieję, że gdy się jeszcze bardziej zestarzeję, to też będę miał takie wakacje, czyli letnie miesiące będę spędzał poza miastem. Takie spełnienie jest jak najbardziej aktualne, wciąż przede mną. Zaliczyłem zupełnie inne niespełnienie, z którym już nic nie mogę zrobić. Dotyczy ono, nie tyle wakacji, co stylu, sposobu spędzania wolnego czasu. Bardzo chciałem z moimi synami jak najczęściej wyjeżdżać za miasto, niekoniecznie na wakacje, ale na krótkie, okazyjne wypady. Wejść na jakąś górę, przejść jakimś szlakiem, wejść gdzieś w dzikie ostępy, spać w schronisku, pod namiotem lub nawet pod chmurką. To był taki mój sposób na męski związek emocjonalny z synami; wspólny wysiłek, zmęczenie, czasem potrzebna pomocna dłoń. Nie wyszło. Czas wolności i transformacji spowodował, że samemu trzeba się było troszczyć o pracę, finanse i czas wyparował. Brakowało wolnych weekendów, dni, okazało się, że przez kilka kolejnych lat nie ma urlopu. Malutko wspólnych wyjazdów. Bezpowrotnie przepadło i się nie wróci i właściwie niczym nie da się spowodowanego tym niespełnieniem żalu ukoić. Synowie chodzą na piesze wycieczki, wyjeżdżą, wspinają się, jeżdżą na rowerze, jeżdżą konno, pływają, żeglują. Raczej beze mnie. Ale jednak udało się im pewien styl przekazać. Może kiedyś, to długo jeszcze będzie realne, wezmą mnie ze sobą i przewiozą żaglówką po Morzu Śródziemnym, taka odyseja, żebym się poczuł jak Odyseusz i żebym zapomniał o żalu i niespełnieniu z tego okresu, gdy dojrzewali a ja nie dałem rady zrobić z nimi, tego co chciałem. Każdy ma swoją Itakę.

Wymarzone wakacje planowałam całkiem niedawno. Miało być pięknie, relaksowo i pełny luz, czyli odpoczynek od codzienności dwu starszych pań – przyjaciółek z liceum. Mimo, że utrzymywałyśmy stały kontakt tel.  /ona od matury w Warszawie, ja w Krakowie/ , jednak nauka praca, rodzina, dzieci nie pozwalały na dłuższe spotkania. Pewnego  wiosennego dnia przyjaciółka zaproponowała mi wczasy z programem profilaktyczno-leczniczym w ośrodku wojskowym w Juracie.  Super, zawsze chciałam tam jechać od czasu gdy nasłuchałam się od sporo starszej znajomej jaki to wspaniały kurort, bo jej mama przed wojną i tuż po, miała pensjonat w Juracie i tam bywała tylko elita polityczna, kulturalna itp.  A ja jej wcale nie dowierzałam, bo w latach 70/80-tych, gdy spędzaliśmy z dziećmi prawie każde wakacje nad Bałtykiem, ten rejon był terenem wojskowym,  zaniedbanym i niemal niedostępnym. Teraz okazuje się, że Jurata wraca do dawnej świetności, więc jak tu nie wykorzystać takiej okazji. Ale przede wszystkim najważniejszy jest wspólny pobyt z przyjaciółką. Ustaliłyśmy, że wszystkie sprawy zostawiamy w domu i korzystamy z uroków morza, lasów i własnego towarzystwa – przecież tyle mamy do wspominania!!! 

Zaczęło się od PKP, nie ma już miejsc ani do spania ani do leżenia, czyli czeka mnie 13-godz. jazda w dzień, jednak po kilku dniach okazało się, że jedno miejsce w kuszetce dla mnie znalazło się /muszę zaznaczyć, że do samej Gdyni w moim przedziale były 3 wolne, niezajęte leżanki/. W Kielcach wsiadła para małżeńska potwornie kaszląca, po zażyciu leku było spokojniej i nie zwracałam uwagi na nich. Dalszych kłopotów z dojazdem nie chcę już opisywać bo to zakrawa na kpinę. Nawet taksówkarzom nie opłacało się przyjechać by nas dowieżć  do ośrodka wczasowego. Idziemy więc pieszo i…..urwała mi się „rączka” od walizki. Ale na miejscu kolejna niespodzianka bo nasz pokój narożny jest tak zimny  /nie używany od lata poprzedniego roku/, że trudno w nim wytrzymać. Wywalczyłyśmy grzejnik, mimo to ja już na trzeci dzień  zaczęłam tracić głos, ból gardła itd. A lekarz w ośrodku będzie następnego dnia po południu. Apteki w Jastarni nie ma, gdy wreszcie mam receptę na konieczny antybiotyk, apteka w pobliskiej Jastarni nie może przyjaciółce wydać leku bo recepta jest żle wypisana. Znowu trzeba skorzystać z uprzejmości wczasowiczów i jechać z powrotem do Jastarni do innego lekarza aby wypisał prawidłową receptę. Nie wiem jakich argumentów  użyła moja koleżanka ale nie widząc pacjentki /czyli mnie/ lekarka wypisała nową receptę. Wreszcie mogłam zacząć leczenie i….. leżenie, czyli na razie żadnych spacerów wzdłuż morza bo tam wieje, plaża też nie wskazana. Przyjaciółka samotnie plażowała i spacerowała do czego ją stale mobilizowałam i trudno sobie wyobrazić, że miałyśmy atmosferę do romantycznych wspomnień z młodzieńczych lat .  Na domiar złego  po powrocie,  jako niedoleczona, znowu zachorowałam i mój lekarz uprzytomnił mi, że już w kuszetce PKP, jadąc do Gdyni musiałam „ złapać” infekcję od tej pary małżeńskiej, mocno kaszlącej. No i  jak tu marzyć, może najwyższy czas z tego się wyleczyć!