W drodze...

 „ Spotkali się w drodze…

Dla każdego z Nich miała to być zwykła przejażdżka rowerowa,

chwila wytchnienia w słoneczną, czerwcową niedzielę u progu lata...

Każde z Nich zmierzało w swoim kierunku…

Ona, – będąca na początku drogi, – jeszcze niepewna swych dalszych kroków,

On, – dla którego trasa nie stanowiła już tajemnicy, podążający prosto wytyczonym szlakiem.

Obydwoje, - nie spodziewali się, że na zakręcie drogi pojawi się … ”NIEOCZEKIWANE”…

– Czy to tylko przypadek sprawił, że właśnie tego, niedzielnego popołudnia Ich drogi

spotkały się w tym samym punkcie?..;

– Czy ów cytat z niedzielnych Nauk, który do dziś pobrzmiewa jako swoiste motto,

torując drogę – Jej?, – Jemu ?:

„CIERPLIWOŚĆ JEST MIARĄ WIARY”…

/ – …zaufać?.../

Fragment, który tu przytoczyłam, - niech będzie wstępem do dzisiejszej opowieści… Tekst ten powstał pod wpływem chwili; - zadedykowałam go -„ Napotkanemu Artyście”…

Rzeczywiście, takie spotkanie miało miejsce przed paru laty… Poszukiwałam wtedy własnej „drogi twórczej”, rozwijając swoje plastyczne projekty w Klubie Kultury „Paleta”, w pracowni znanego artysty - malarza. -„Mistrz”, / - bo tak do Niego zwracaliśmy się / - wpłynął niewątpliwie na „rozkwit” mojego /ukrytego dotąd/ talentu, wyzwalając „wenę twórczą”, o jakiej nie śniło się nawet Najlepszym! Pomysły i ciekawe realizacje graficzne pojawiały się u mnie „same”, - jakby Ktoś Niewidzialny prowadził  moje myśli i moją rękę ku „doskonałości”… Towarzyszyło temu uczucie euforii i radości tworzenia; -  choć czasami, -przyznaję, zmagałam się i z trudnościami. 

Zwłaszcza na początku, - pracując w nielubianej przeze mnie technice pasteli, wokół nudnawych, „martwych natur”…”Mistrz” obserwował mnie uważnie, gdy ukradkiem - zamiast patery z owocami - na moim kartonie pojawiały się… portrety kolegów przy sąsiednich sztalugach. Wtedy, nawiązała się między nami cudowna więź porozumienia, - przynajmniej ja tak to odczuwałam. - „Niech Pani wyraża siebie i to, co czuje tak, jak Pani najlepiej” - usłyszałam i doznałam dziwnej ulgi, że nie muszę już się „babrać” w tej kolorowej „kredzie”… Pojawiły się tusz, piórko i pędzel… Pokazywałam Mistrzowi moje rysunki, przedstawiałam pojawiające się pomysły, a On poświęcał mi więcej uwagi niż innym, udzielając oszczędnych rad /co nie pozostało niezauważone w grupie/… Te nasze dyskusje! - O Matejce, którym był zafascynowany, o aktualnych wystawach, o pracach, które warto zobaczyć, technikach graficznych, udziałach w wernisażach…Sądzę, że to właśnie Jego Osoba zainspirowała mnie do poszukiwania „własnej drogi” i wkrótce odnalazłam  swój styl i kierunek. Powstawały kolejne prace, wiele projektów… Mistrz aprobował, doradzał…  Jednak, po dwóch latach przebywania w pracowni poczułam, że moja indywidualna ścieżka, którą zaczęłam podążać różni się na tyle od konwencji panującej w pracowni, że praktycznie pracowałam sama, w domu. Tak więc,  po przedstawieniu swoich prac na wystawie kończącej kolejny rok w „Palecie”, poczułam, że czas na ZMIANY.

Pamiętam tamtą, czerwcową niedzielę… Wybrałam się moją „damką –retro” na przejażdżkę ulubioną trasą, - wzdłuż Rudawy - aż pod most Na Zjeździe, do Parku Decjusza… Pamiętam, że po drodze rozmyślałam nad dalszą drogą twórczą, którą obrałam; czułam się trochę zagubiona, - znów poszukiwałam „Mistrza”…

Zatrzymałam się „na kawę” pod Galerią B. Chromego… Starszy, siwy mężczyzna o oryginalnej /ormiańskiej/ urodzie zaprosił mnie do stolika. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się we mnie z uwagą, po czym wyjął szkicownik i szybkimi ruchami ręki narysował mój portret /z profilu/. Przedstawił się, - był Artystą - Malarzem, kiedyś  uczył w Liceum Sztuk Plastycznych… -Przypadek? -Przeznaczenie? ... Szybko nawiązała się  między nami nić porozumienia… Powierzyłam Mu swoje „twórcze rozterki”, a On zaproponował pomoc, zostawił swój adres i telefon dla podtrzymania kontaktu i odjechał na rowerze… Nie zapomnę spojrzenia, jakim mnie obdarzył na pożegnanie…

„Cierpliwość jest miarą wiary” - powiedział. Byłam pod wrażeniem tego Spotkania, - czyżby Los uśmiechnął się wreszcie do mnie?...

Nadeszło lato. Wyjechałam na wakacje. Tamto czerwcowe spotkanie z Tajemniczym Artystą, nie dawało mi jednak spokoju, zainspirowało mnie nawet do… „twórczości literackiej”; powstało m.in. powyższe motto, zadedykowane „Napotkanemu Artyście”…

Dopiero w połowie września zatelefonowałam i umówiliśmy się na spotkanie - konsultację w sprawie moich prac w kawiarni „Jordanówka”. Z teką pod pachą zjawiłam się w słynnym „okrąglaku”, tuż obok Błoń. Tadeusz, - bo tak miał na imię Artysta, z ciekawością przeglądał moje prace, nie ukrywając podziwu. „Profesjonalne” - ocenił na koniec i zaproponował indywidualne lekcje rysunku, zapoznając mnie pokrótce ze stylem, w jakim tworzył - „abstrakcjonizmem”… Bryły, formy, linie, - krzyżujące się i wyznaczające punkty odniesienia dla wyobrażanych kształtów… Rysowałam więc całymi dniami zadane ćwiczenia - linie poziome, pionowe i ukośne, by któregoś dnia stwierdzić, że to nie moja Droga, że hamuje to moją spontaniczność i indywidualizm. Liczyłam na coś więcej, na kontynuację własnego, wypracowanego stylu, - a nie na jego zmianę, na wejście w środowisko twórców -grafików… Tadeusz był indywidualistą, pracował „osobno”. Na wernisażu, na który mnie zaprosił, nie było wiele osób… Niewątpliwie był ciekawą Osobą, o artystycznej duszy, pisał wiersze, próbował je publikować… Pozostawaliśmy w kontakcie telefonicznym, który w jakimś sensie wzbogacał nas oboje, a może tylko wypełniał pustkę samotności?... To On telefonował, czytał mi swoje opowiadania, wiersze, pytał o zdanie... Przedłużał te „telefoniczne wyznania”, nieraz bywałam już nimi zmęczona… Ja dzwoniłam rzadko… Pamiętam, raz  zadzwoniłam, chcąc podzielić się z Nim jakimś naprędce powstałym „tekstem”, ale okazało się, że nie „w porę” /właśnie słuchał ze znajomym jakiegoś reportażu w radiu/… Zaczęłam zauważać niepokojące „egocentryczne kręgi” spowijające Osobę Artysty… Pan Tadeusz bowiem przyjmował hołdy i dedykacje, nie oferując niczego w zamian… Nawet własnoręcznie ponoć wykonywanych kartek świątecznych, ani życzeń na Święta, nawet… telefonicznie. Za to zawiadamiał o kolejnej swojej wystawie, napisanym wierszu… Był zdziwiony i niezadowolony, gdy odmówiłam przyjścia na wernisaż /zaczynała się choroba mamy/. Uświadomiłam sobie /na szczęście - w porę/, że kontynuowanie tej „dziwnej” znajomości nie ma sensu, czułam się ciągle pod wpływem Czyjejś dominacji, która hamowała mój rozwój, niewiele wtedy tworzyłam, dopadła mnie jakaś niemoc twórcza.

„Mistrza” ma się tylko jednego - pomyślałam /wspominając swojego Nauczyciela z „Palety”/, albo - samemu jest się dla siebie „Mistrzem”! I znów zaczęłam  tworzyć z radością, - w swoim stylu!

W piękny wrześniowy dzień pojechałam busem na Kudłacze. Do ostatniego przystanku jechałyśmy w czwórkę. Ja z koleżanką i dwie Panie.

Gdy wysiadłyśmy Panie zapytały o boczny okrężny szlak na Lubomir. Panie były bardzo eleganckie i nie wyglądały na osoby zaprawione w pieszych wędrówkach, miały kijki. Szliśmy razem do rozwidlenia szlaków. Okazało się, że są wykładowcami akademickimi w Katowicach i pierwszy raz przyjechały na ten szlak. Odradzałam im taki długi i męczący, ale one usilnie obstawały przy swoim planie. Użyłam argumentu, że mogą nie dać rady i bardzo się zmęczą na co one mnie zupełnie zaskoczyły, bo powiedziały że w tym roku zrobiły jednorazowo 800 km. Przeszły przez Pireneje. Jadąc autobusem nie widziałam szlaków przez Pireneje. Panie przeszły szlakiem pielgrzymkowym, szlakiem św. Jakuba do Santiago de Compostela. Mojego zdziwienia na dało się ukryć. Zrezygnowały z planowanego wcześniej szlaku. Poszły z nami i opowiadały o niezwykłej wędrówce, spotkanych ludziach, przeżyciach, i że są już innymi osobami jak przed pielgrzymką. Zaraziły mnie i teraz mam takie marzenie żeby wyruszyć na ten szlak. Niekoniecznie przez Pireneje, może z Lizbony wzdłuż klifowego wybrzeża

Jechała pociągiem, był pusty. Miała świadomość, że jedzie w nieznane, tak zresztą postanowiła. Było jej obojętne dokąd pociąg ja zawiezie. Nie chciała spędzać świąt w gronie rodziny, która raz w roku udawała życzliwość i dzieliła się opłatkiem. Przez resztę roku nikt z rodziny nie miał dla niej czasu, odczuwała skrajna samotność.

Jechała w przedziale sama, zatopiona w niewesołych myślach. Pamiętała czasy kiedy Rodzice żyli, był dom rodzinny, szczęśliwe, beztroskie dzieciństwo i młodość. Nawet nie wiedziała kiedy same oczy się zamknęły i ile czasu spała. Obudziły ją otwierane drzwi Do przedziału wszedł mężczyzna w brązowym habicie, bardzo chudy i wesoły. Pozdrowił chrześcijańskim "Niech będzie pochwalony" - mruknęła coś w odpowiedzi. Usiadł, życzliwie się uśmiechnął i zatopił w modlitwie. Nagle zbladł i osunął się na siedzenie. Wpadła w popłoch, nie wiedziała co robić: czy wołać o pomoc czy samej udzielić pomocy nieznajomemu.

Wypadła na korytarz i zaczęła wołać: „pomocy, pomocy, lekarza!”

Nawet nie zauważyła, gdy w zamieszaniu, jakie powstało, nieprzytomny mężczyzna odzyskał świadomość. Lekarz, który go zbadał, zalecił by zjadł najlepiej cos słodkiego (zgadując, że jest diabetykiem). Podała czekoladkę, którą zjadł-jak się okazało - ojciec Tadeusz, kapucyn.

Podróżni z sąsiednich przedziałów, niechętnie, ale jednak rozeszli się. Zapadło milczenie. Ojciec Tadeusz rozpoczął rozmowę pytając, czy kiedykolwiek była na pielgrzymce. Odpowiedziała przecząco. Zaczął opowiadać o szlaku św. Jakuba, o legendzie, która głosi, że św. Jakub i Maryja Dziewica szli po śmierci Chrystusa głosząc słowo Boże i nakłaniając ludy do nawrócenia. Było to miejsce, gdzie pewien pasterz ujrzał migoczącą nad polem gwiazdę. Miejscu temu nadano nazwę "Compostela" - Gwiezdne Pole-

Wkrótce wyrosło miasto, do którego ściągali wędrowcy z całego świata chrześcijańskiego.
I tak przez wieki podążają tą samą drogą pątnicy, nazywani "peregrinos iacobitas" a ich symbolem stała się muszla.

Idą szanując prawa i potrzeby Drogi, na spotkanie ze św. Jakubem.

Wg Ojca, to co jest niezwykłe, znajduje się „na drodze zwykłych ludzi".

Skończył i pożegnał się. Była noc, wysiadł a Ona zaczęła rozmyślać nad słowami zakonnika. Tez chciała - jak on - stwierdzić, że to co niezwykle znajduje się „na drodze zwykłych ludzi" Jeszcze tyle przede mną – pomyślała.