Zodiak

Zadanie domowe spotkanie post-Sagowego 11 lutego 2014 r., przeprowadzonego przez P. Romanę Cieślę polegało na sporządzeniu jednostronicowej notatki lub wspomnienia o niezwykłych postaciach urodzonych pod tym samym znakiem zodiaku, co autor/ka zadania.

Anna Okrzesik
Być jak Angelina Jolie

Angelina Jolie, właściwie Angelina Jolie Voight, sławna córka aktora – Jona Voighta urodziła się 4 czerwca w Los Angeles w Kaliforni jako zodiakalny Bliźniak. Nie wiem czy jest typową przedstawicielką mojego znaku, być może tak, bowiem wielu bardzo znanych i utalentowanych aktorów, muzyków, pisarzy i innych ludzi parających się sztuką, urodziło się właśnie w tym znaku. Ona jednak należy do tych, których podziwiam i obserwuję z nieustannym zachwytem.

Niby miała łatwiej; talent po rodzicach, przetarte ścieżki, koneksje w świecie filmu i duże pieniądze. Karierę zaczęła bardzo wcześnie, jako 6-cio letnia dziewczynka zagrała swoją pierwszą rolę u boku ojca. Matka, również aktorka porzuciła rodzinę na dwa lata, kiedy Angelina była jeszcze bardzo małym dzieckiem, aby ukarać Jona za odkryty romans, co ponoć odbiło się na całe życie na psychice małej Angie. Później jako nastolatka, była niezwykle „trudnym”, zbuntowanym dzieckiem, co dzisiaj biografowie tłumaczą tamtą traumą, a ja, z doświadczenia niefortunnym znakiem zodiaku, pod którym przyszło jej się urodzić.

Mimo prestiżowej szkoły, do której uczęszczała, nieustannie popełniała niezliczone szaleństwa młodości. Alkohol, narkotyki, kradzieże w sklepach, eksperymenty z życiem, często na granicy zdrowia, niemal zawsze poza granicami prawa. Zaburzone relacje z mężczyznami również nie wróżyły niczego dobrego. Dwa nieudane małżeństwa, wieloletni brak jakichkolwiek kontaktów z ojcem i pełne napięć kontakty z przyjaciółmi, to tylko konsekwencja trudnego wieku dojrzewania.

Można spytać; i za co ją tu podziwiać? Otóż ten znak zodiaku jest nieco inny niż wszystkie pozostałe. Pamiętajmy, że bliźnięta są dwa, każde jest odwrotnością drugiego. Mają dwie twarze, dwa, często sprzeczne oblicza, dwa całkiem różne charaktery.

I Angelina w końcu pokazała swoją, drugą, jakże piękną naturę.

Po ostatnim jeszcze wybryku, jakim było odbicie męża Jennifer Anniston i związaniu się z Bradem Pittem, w jej życiu pojawiło się miejsce na dobro, współczucie i wielkie serce. Z godną podziwu determinacją podjęła walkę z ubóstwem, strachem i niesprawiedliwością. Od lat, w miarę swoich, dość dużych w końcu możliwości, stara się by ten świat dla wielu stał się nieco lepszy.

Adoptowała, pokochała i wychowuje trójkę niechcianych i porzuconych dzieci. Kilka razy do roku odwiedza najbiedniejsze kraje i niesie pomoc najbardziej potrzebującym. Jest też ambasadorem Dobrej Woli UNHCR, ratującej uchodźców, a trzy lata temu wraz z mężem założyła fundację wspierającą edukację dzieci w krajach trzeciego świata.

W okrutnym , bezwzględnym i celebryckim świecie filmu, gdzie zachłanność ściga się z pychą, ta wielka dama i wspaniała aktorka pokazała wrażliwość, przed którą z szacunkiem chylę głowę.

A gdzie się podział ten pierwszy bliźniak? Pierwszy bliźniak jeździ Fordem Pickupem, zbiera noże, tatuaże, węże i jaszczurki!

Anna Marek
Znaki zodiaku – Lew

Przyznam się, że temat pracy, był dla mnie nie lada problemem. Jestem racjonalistką, chociaż jak wszyscy, ponurego typa nazywam „facetem spod ciemnej gwiazdy”, a najcudowniejszym wieczorem, dla mnie, jest ten wigilijny, rozpoczęty wzejściem gwiazdy betlejemskiej, pamiętając równocześnie, jak to wszystko się skończyło.

Znaki zodiaku, i upatrywanie w nich przyczyn naszych klęsk i sukcesów to trochę jak szukanie czterolistnej koniczynki na wielkim zagonie. Myślę, że niesiemy swój los w sobie, zdeterminowani przez możliwości umysłu charakteru i ciała, ulegamy też wpływom miejsc i czasów w których się rodzimy. Ale żeby to było aż zapisane w gwiazdach, wolne żarty. To zabawa dla tych, którzy rządzą światem, dla dodania splendoru i znaczenia ich samemu pojawieniu się na scenie. Chociaż trochę to trwało, to od chaldejskich i egipskich kapłanów i ich horoskopów wzięły się nasze spauperyzowane cotygodniowe, przepowiednie w gazetach, zaczynające się od słów: „dla osób spod znaku lwa…”

A zresztą, czy w świecie po Auschwitz, w którym do dzisiaj, ludzie masowo umierają z głodu, można bawić się w horoskopy dla nich. A może właśnie tak, może to naiwna próba nadania znaczenia naszym narodzinom, pojawieniu się nas tutaj, takie dziecięce czarowanie. A może to prawda i tylko wolna wola, którą otrzymaliśmy od chrześcijańskiego boga, pozwala nam na ciągłe zmaganie się, jak w antycznej tragedii, z tym gwiezdnym przeznaczeniem?

Postać o której napiszę, nie wiadomo czy urodziła się w znaku lwa. Było to zresztą bardzo dawno temu, bo w 1122 roku (wtedy, ważny by raczej moment przejścia z tego na tamten świat, a poza tym noworodek, to była dopiero zapowiedź, a już szczególnie dziewczynka). Nawet jeżeli nie zdarzyło się to w pełni gorącego lata, to myślę, że jest ona wspaniałym przykładem lwicy. Podobno była rudowłosa. Eleonora z Akwitanii, to niej mowa, wzbudzała tyle emocji kiedyś, a i dzisiaj jest natchnieniem pisarzy, bohaterką romansów i tragedii. Chociaż o kobietach z tamtych czasów niewiele wiemy. Ale nie o niej. Dwukrotna królowa, Francji i Anglii i regentka przyjmująca hołd panów angielskich w imieniu swego syna, Ryszarda Lwie Serce. Rozwiedziona, z własnej woli, a przecież mówiono wtedy na dworach Europy, że „Pożądanie młodego Kapetynga uwięzione było w ciasnej sieci” tak był w niej zakochany małżonek., siedemnastoletni król Francji. Sama wybrała drugiego o 10 lat młodszego od siebie, Henryka Plantageneta. Nosicielka świetnej i radosnej, kultury oksytańskiej, „królowa trubadurów”. Bohaterka „Traktatu o miłości, będącego kodeksem miłości dworskiej ale i XII wiecznej pieśni „Opowieści o lisie”, erotycznej przypowieści o trzech damach i Lisie wielkim nierządniku. Rozpalała serca i budziła grzeszne fantazje. Ale też była uczestniczką krucjaty, swego męża Ludwika VII do Ziemi Świętej. Matką dziesięciorga dzieci. Jako kobieta 45 letnia, po urodzeniu ostatniego syna Jana, odtrącona przez Henryka, który związał się z piękną Rosamundą, powróciła do Akwitanii. Rządziła tam, gromadząc wokół siebie rycerzy i minstreli. W roku 1174 wspierała bunt niecierpliwych synów, przeciwko ich ojcu królowi Henrykowi. Została za to uwięziona, nie wolno jej było widywać dzieci, przez 15 lat przenoszona z miejsca na miejsce, żyła w ponurych zamkach i opactwach Anglii i Francji, pozbawiona słońca Prowansji i wykwintnego dworu.

A jednak po śmierci Rosamundy znowu zajęła należne jej miejsce u boku męża. Przeżyła śmierć swego ukochanego syna Ryszard. Życie swoje któremu tak dzielnie stawiała czoła, zakończyła jak wiele innych kobiet z królewskich rodów w klasztorze, jako mniszka. Był rok 1204, 82 rok jej życia.

Anna Pawlus
Babcia Anastazja

Ryby  -  znak zodiaku

Anastazja Regieć, z domu Oleksy, urodziła sie 25 lutego 1901 roku w Nowym Sączu. Miała siedmioro rodzeństwa, ale czworo zmarło w dzieciństwie. Zaczęła rysować ołówkiem dosyć wcześnie, uczyła sie francuskiego i gry na pianinie. Za lekcje płaciła swoimi obrazami. Przez jakiś czas pracowała w sklepie u znajomego Żyda, ale ponieważ ktoś ukradł dużą część utargu zrezygnowała z tej pracy, ojciec pokrył skradzioną sumę.

Pozostała w domu opiekując się ciężko chora matka, prowadziła dom, gotowała, prała. W wieku 19 lat chodziła na lekcje malarstwa do znanego w Nowym Sączu malarza Bogusława Barbackiego. On z bratem prowadził teatr amatorski więc brała udział w przedstawieniach, grała na scenie Matę Hari (na zdjęciu). Z lekcji malarstwa musiała jednak zrezygnować, gdyż opinia publiczna małego miasta źle widziała fakt, ze panna odwiedza w domu żonatego mężczyznę. Gdy miała 25 lat dowiedział się o niej mój dziadek Włodzimierz, miał 32 lata i szukał żony, chciał założyć rodzinę. Jego matka zaaranżowała spotkanie z Anastazją. Po ślubie przenieśli się do Rzeszowa gdzie mogli prowadzić drogerię. W czasie wojny byli wyrzucani przez Niemców z własnego domu, potem przez Rosjan. Gdy udało sie wrócić pod koniec wojny, wkrótce po jej zakończeniu zostały dokwaterowane liczne rodziny.

Babcia zajmowała sie córkami, wnukami i zrezygnowała z malowania. Zmarła w 1987 roku. Pozostało w domu jej kilka obrazów olejnych, są to znakomicie komponowane w pięknej gamie kolorystycznej bukiety kwiatów.

 

Antoni Niedziałkowski
Lew mój znak zodiaku

Lwy z reguły są optymistami. Nigdy nie przejmują się niepowodzeniami. Nie zatrzymują się, nie rozpaczają. Dumne, nawet w łachmanach, zawsze kroczą do przodu. Mają po prostu klasę.

Planetą, która sprawuje patronat nad tym znakiem jest Słońce. Według wiedzy astrologicznej Słońce odpowiada za siłę charakteru i osobowość. Osoby, które w horoskopie mają mocne Słońce, są zazwyczaj zaliczane do osób silnych psychicznie, nie ulegają łatwo wpływom innych ludzi, a ich osobowość nie ma cech neurotycznych. Nie ulegają także załamaniom nerwowym. W negatywnym aspekcie ludzie urodzeni w „słabym Słońcu” stanowią ich przeciwieństwo. Są niezwykle podatni na neurozy i załamanie nerwowe, a ich życiu towarzyszą wciąż lęki i obawy. Lwy mogą być, zatem wielce dobroduszne i wspaniałomyślne, ale zarazem bardzo egoistyczne. Największa miłość Lwa - on sam

*****

Nieraz zastanawiałem się jak to jest z tymi znakami zodiaku. Czy rzeczywiście i w jakim stopniu, narodziny pod panowaniem konkretnego znaku determinuje nasze życie? Chyba nie ma na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi.

Choćby przykład J. bliskiego mi człowieka urodzonego podobnie jak ja w trzeciej dekadzie znaku lwa przed kilkudziesięciu laty. Znamy się z J. „od zawsze”. Jak przypominam sobie nasze szkolne, a potem studenckie lata J. był zawsze zadbany, przywiązywał ogromną sprawę do stroju i wyglądu, lubił być w centrum zainteresowania, cenił sobie pochwały. Zabawa i towarzystwo to był jego żywioł, natomiast obowiązki potrafił umiejętnie z dużym wdziękiem przekazywać innym. Okres studiów, na sfeminizowanym wydziale jednej z krakowskich uczelni, był dla J. okresem zabaw i romansów. Był ceniony w towarzystwie za dowcip, uśmiech i beztroskę. Jak nikt potrafił zabawić towarzystwo i zainspirować do szalonych, a nieraz i ryzykownych przedsięwzięć. Miał w tym okresie bardzo sprecyzowane i kategoryczne sądy na wiele spraw, nie znosił sprzeciwu ani krytyki. Po studiach ożenił się, założył rodzinę, podjął pracę. Spotykaliśmy się coraz rzadziej. A potem J. wyjechał wraz z rodziną za granicę i nasze kontakty ograniczyły się do listów i telefonów.

Niedawno J. wrócił. Znów mieszka w Krakowie. Spotykamy się często i rozmawiamy jak dawniej. W tych rozmowach poznajemy się ponownie. Widzę w nich innego człowieka. Gdzieś zniknęły lwie cechy. Może nie całkowicie, bo nadal ceni zabawę i towarzystwo, ale już w nim nie bryluje jak dawniej. Rzadziej mówi, częściej słucha. Uśmiecha się jak dawniej, ale i bywa zamyślony. Nie wygłasza już jak kiedyś kategorycznym tonem swoich poglądów. Dalej chce naprawiać świat, ale już ze świadomością jego różnorodności i bardziej spolegliwie. Wiem już, że wiele mu w życiu nie wyszło. W dużym stopniu, jak mówił, z powodu jego obawy przed ryzykiem a także jego lenistwa. Chwilami mam wrażenie, że żal mu straconych okazji i jak kiedyś wspomniał „życia przeżytego bez celu”. Widać, że nie potrzebuje jak dawniej pochwał i akceptacji. Kiedyś powiedział „Jestem wart tyle ile jestem watr, a tak w ogóle to bardzo siebie lubię”

No i inny jest ten mój J. Ten z młodości bardziej pasował do zodiakalnego opisu. Ten obecny, za to, jest mi dużo bliższy.

Barbara Waksmańska
Gabriela Zapolska

Jestem Baranem. W moim znaku zodiaku urodził się najwybitniejszy człowiek renesansu, wszechstronny, genialny Leonardo Da Vinci, nadzwyczaj płodny, nie tylko jako kompozytor Jan Sebastian Bach /miał 20 sztuk latorośli: 7 z jedną, 13 z drugą żoną/, a także niezwykła kobieta o pseudonimie artystycznym Gabriela Zapolska /właściwie Maria de domo Korwin Piotrowska/. Inne jej mało znane pseudonimy to: Józef Maskoff i Walery Tomicki.

Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Urodziła się w Podhajcach, a zmarła we Lwowie. Żyła w latach 1857 - 1921. Wykształcenie skromne, wyłącznie domowe. Rodzice zmusili ją do małżeństwa z oficerem wojsk rosyjskich, ale już jako 24-latka wyzwoliła się z konwenansów, porzuciła męża, poszła za głosem serca, zaszła w ciążę /dziecko zmarło/, wyjechała do Paryża. Tam związała się ze środowiskiem teatralnym, malarzy i polska socjalizującą emigracją, co niewątpliwie wpłynęło na jej poglądy społeczne.

Zapolska znana jest głownie jako autorka sztuk teatralnych, ale pisała także nowele, była felietonistką, krytykiem teatralnym, a także aktorką, choć bez większych sukcesów /ponoć z uwagi na krnąbrny charakter w szczególności/. Największą wartość w jej dorobku mają dramaty. Od stu lat nie schodzą ze scen, dzięki zwartej konstrukcji, doskonałym rolom i ponadczasowym przesłaniem. Każdy utwór prowokował krytykę konserwatystów. Oskarżano ją o niemoralność, epatowanie brudem życia i poruszanie tematów tabu.

Menażeria ludzka /przez podobieństwo do zwierząt, w 12 obrazkach/. Ich czworo. Tragedia ludzi głupich. Żabusia. Panna Maliszewska. Moralność pani Dulskiej. Sezonowa miłość. O czym się mówi. O czym się nawet myśleć nie chce. Niektóre tytuły są nadzwyczaj wymowne.

Zapolska czuła niechęć do mężczyzn, pogardzała kobietami. Miała zjadliwy rysunek postaci. Kobiety to najczęściej głupie, pretensjonalne, zakłamane mieszczki. Mężczyźni to przydeptani mężowie lub rozpustni bon vivanci. Pełni moralnych frazesów, prowadzący gry interesów. W obronę brała natomiast słabszych, najbiedniejszych, służące, kobiety lekkich obyczajów, ludzi niskiego stanu.

Jej "sztandarowa" sztuka teatralna "Moralność pani Dulskiej", gdzie "straszni mieszczanie" są najbardziej straszni, jest mi szczególnie bliska, gdyż dzięki niej udało mi się mieć swoje 5 minut w roli Tadrachowej, na scenie "teatru geriatrycznego"z oklaskami i kwiatami. Dzięki.

Elżbieta Boroń
ELŻBIETA I – królowa Anglii – ur. 7 września 1533r. /rządziła 45 lat , 1558 – 1603/, znak zodiaku Panna

Wybitny astrolog L. Szuman, opisując dokładnie 12 znaków zodiaku, chyba najbardziej sceptycznie wyrażał się o Pannie, która jest tak doskonała, że aż… nudna. Należy do znaków intelektualnych, ceni się ich za dokładność, analityczny sposób myślenia, krytycyzm; są ostrożni, wytrwali i cierpliwie osiągają wyznaczony wcześniej cel. Mimo że od czasów mojej imienniczki spod znaku Panny już minęło ok. 450 lat, to wydaje się, że te cechy charakteru bardzo pomogły jej w trudnym, wręcz tragicznym dorastaniu i zdobywaniu należnej pozycji. Jej matka Anna Boleyn, druga żona Henryka VIII, została ścięta, gdy Elżbieta nie miała jeszcze 3 lat. Dzieciństwo i młodość upływały jej wśród intryg dworskich, fałszywych oskarżeń i często śmierci osób z najbliższego otoczenia. Elżbieta przede wszystkim skupiła się na zdobyciu wykształcenia, była ciekawa świata ale nie narażała się nikomu bo nigdy nie była pewna swego losu.  W zależności od sytuacji na dworze i osobowości kilku następnych żon swego ojca , uważana była na przemian albo za sukcesorkę tronu albo za bękarta. Przez krótki czas była też więziona w Tower po śmierci ojca i przyrodniego brata, za rządów jej przyrodniej siostry Marii. Gdy po rychłej śmierci Marii zwanej „krwawą Mary”, w wieku 25 lat została koronowana, trudno się dziwić, że nie ufała nikomu i… zawsze była pełna niepokoju o swe życie. Mając absolutną władzę i presję dworu by zapewnić ciągłość dynastii , Elżbieta była kobietą przeraźliwie samotną, robiła wszystko aby zapanować nie tylko nad miłością ale również nad imperium, które stworzyła. Ponad wszystko też starała się umocnić wizerunek własnej osoby jako wzoru dla całego świata. Swą przenikliwością i dalekowzrocznością zadziwiała nie tylko współczesnych, ale do chwili obecnej, uważana jest za jedną z najwybitniejszych władczyń na świecie.

W ostatniej filmowej wersji jej losów, Cate Blanchett ukazała królową Elżbietę jako kobietę pełną refleksji i odpowiedzialności  za poddanych. Była też osobą odważną i zdecydowaną, ale właśnie w chwilach decydujących, np. wojny z Armadą hiszpańską, pełna wątpliwości, korzystała z rad zaufanego i mądrego astrologa bo przecież astrologia to „nauka królewska” sięgająca starożytności. Wspomniany na początku L. Szuman w swej książce o znakach zodiaku – ludzi spod znaku Panny określa jako tych, którym zupełnie brakuje władczych cech; ich zadaniem jest służba często określonej idei. Królowa Elżbieta I, która stworzyła imperium brytyjskie, na pewno posiadała władcze cechy, dodatkowo wzbogacone ideą zbudowania potężnego państwa. Zapłaciła też za to ogromną cenę – brak życia osobistego czyli miłości i macierzyństwa. Często pisze się o niej „królowa dziewica”.

Jadwiga Zgorzelska
Pablo Picasso - Ur. 25 października 1881 r.

Nie wierzę w horoskopy. Nie wierzę, że charakter mamy zapisany w gwiazdach. Czy urodziliśmy się w październiku, czy w maju nasz los nie zależy od tego, co one nam oferują. Jednak poczucie pewnej irracjonalnej więzi z osobami urodzonymi w tym samym znaku zodiaku chyba nikomu nie jest całkowicie obce. Mam więc niewątpliwy zaszczyt przynależeć do grupy osób zdecydowanie wyróżniających się wszelkimi talentami, uporem w dążeniu do celu, bogatym życiem miłosnym, ale też niewątpliwie tak zwanym trudnym charakterem, który bywa wyzwaniem dla bliskich.

Jestem Skorpionem i chętnie się tym chwalę. Mam przecież coś wspólnego z wybitnymi postaciami urodzonymi w tym samym znaku zodiaku, co pozwala potwierdzić to absurdalne przekonanie, że jesteśmy inni, lepsi, bardziej twórczy niż ci, którzy przyszli na świat wiosną, latem, czy zimą.

My, Skorpiony możemy się poszczycić wspólnotą zodiakalną z Pablem Picasso. Ten Hiszpan urodzony 25 października 1881 r. w Maladze całe swoje dorosłe życie związał z Francją, gdzie zmarł w Mougins 8 kwietnia 1973 r.

Wybitny talent malarski i plastyczny zaowocował światowej sławy dziełami. Postimpresjonizm, okres błękitny, okres różowy, następnie tworzenie wraz z Georgesem Braque’iem kubizmu to etapy twórczej metamorfozy. Jego twórczość często jest trudna do zinterpretowania, wręcz niezrozumiała, ale to przecież on sam powiedział:

„Nikt nie może wyjaśnić moich obrazów. Ja sam nie mogę ich wyjaśnić. Wydobywanie „sensu”, kubistycznego obrazu jest całkowicie niesłuszne.”

Zaangażowanie po stronie ruchów lewicowych i pokojowych nie pozostało bez wpływu na jego twórczość. Okres twórczości powojennej Picassa jest bardzo bogaty i różnorodny i nie poddaje się klasyfikacji.

Należał do paryskiej cyganerii, przyjaźnił się z Guillaumem Apollinairem i Maxem Jacobem. Prowadził również bogate życie miłosne. Wśród niezliczonych romansów biografowie Picassa widzą 7 kobiet, które stanowczo wpłynęły na kształt jego twórczości . Po kolejnych związkach z Fernande Olivier i z Evą Gouel, Picasso związał się z Olgą Khokhlovą, tancerką, z którą w 1918 roku wziął ślub. Z tego małżeństwa urodził się syn, Paul. Z kolejnego związku z Francoise Gilot Picasso miał syna Claude’a i córkę Palomę, zaś z Marią Teresą Walter – córkę Mayę. Dora Maar po rozstaniu z Picassem w 1944 r. kolejne 53 lata swego życia poświęciła na pielęgnowanie pamiątek po nim. Ostatnią miłością była Jacqueline Roque, z którą ożenił się w 1961 roku.

Wizerunek Picassa jako pozbawionego sentymentów uwodziciela wzmocnił głośny film z 1997 r. „Picasso – twórca i niszczyciel” z Anthonym Hopkinsem w roli głównej. Uświadomienie sobie, że w rzeczywistości poświęcił wiele pieniędzy i czasu organizacjom walczącym o równouprawnienie kobiet, pozwala inaczej spojrzeć na jego prace. Wiele obrazów, których tematem były kobiety, interpretuje się jako agresywne i władcze. Ale może niektóre z nich były wyrazem miłości i pragnień artysty, który miał dla kobiet więcej szacunku, niż sądzono?

Małgorzata Szreniawa
Pascal bliźniak

Blaise Pascal ur. 19 czerwca 1623 r. w Clermont – Ferrand. Francuski matematyk, fizyk i filozof religii. Był niezwykłym dzieckiem. Wyedukowany przez ojca przejawiał nadzwyczajne zdolności.

Jego wczesne dzieła przyczyniły się do rozwoju nauki mimo że powstały spontanicznie.

Błażej stracił matkę w wieku 3 lat. Ojciec przeniósł się z dziećmi do Paryża. Błażej wykazywał ponadprzeciętne zdolności intelektualne. W wieku 11 lat napisał pracę dotyczącą dźwięków wydawanych przez wibrujące ciała. Ojciec nie chcąc, by syn zaniedbał naukę łaciny i greki, zabronił mu zajmować się matematyką do ukończenia 15-go roku życia. Pewnego dnia - mimo zakazu - Etienne /ojciec/ zobaczył 12 letniego wtedy syna zapisującego kawałkiem węgla na ścianie dowód twierdzenia, że suma kątów wewnętrznych trójkąta równa się podwojonemu kątowi prostemu. Wtedy pozwolono Błażejowi studiować pisma Euklidesa i przysłuchiwać się dyskusjom najwybitniejszych naukowców Europy. Kartezjusz był zachwycony młodym naukowcem.

Błażej miał znaczący wkład w konstrukcję kalkulatorów i rozwoju inżynierii komputerowej.

W 1642 r. stworzył kalkulator Pascala inaczej zwany Pascaliną. Miała pomóc w skomplikowanych obliczeniach wpływów i należności jego ojcu, który był w tym czasie królewskim komisarzem podatków w Rouen. Dzięki Pascalowi powstała koncepcja tzw. trójkąta Pascala i teoria prawdopodobieństwa. Zajmował się także hydrodynamiką i hydrostatyką.

Po wypadku na moście Neully sur Seine / w listopadzie 1654/ gdzie konie przeskoczyły barierę ciągnąc za sobą karetę do rzeki, ta jednak zawisła na krawędzi mostu i pasażerowie mogli opuścić pojazd - chorowity i wrażliwy Pascal przerażony wizją śmierci zemdlał i utracił świadomość. Piętnaście dni później doznał objawienia, wizji religijnej, po której zaprzestał pracy naukowej na rzecz rozważań filozoficznych dotyczących wiary i religii. Przez 2 tygodnie przebywał w klasztorze. Publikował swoje poglądy w formie listów zebranych i wydanych później pod nazwą 'Prowincjałki'.

Najbardziej wpływowe dzieło Pascala to „Myśli”. Nie zostało jednak ukończone. Miało stanowić obronę chrześcijaństwa.

Ostatnim znaczącym osiągnięciem uczonego było stworzenie w 1662 r. prawdopodobnie pierwszej na świecie linii komunikacyjnej w Paryżu. Pasażerowie mogli przemieszczać się w zaprojektowanym przez Pascala tzw. „omnibusie”.

Blaise Pascal chorował coraz poważniej, zmarł 18 sierpnia 1662 r. Przezył zaledwie 39 lat ale jego dorobek jest imponujący, a to:

  • jednostka ciśnienia w Ukł. SI – pascal
  • język programowania
  • prawo Pascala /zasady w aerostatyce i hydrostatyce/
  • teoria prawdopodobieństwa przydatna także w ekonomii
  • w literaturze jeden z najwybitniejszych prozaików francuskiego klasycyzmu „Prowincjałki” i „Myśli”
Marek Walawender
Niezwykła postać z mojego znaku zodiaku (Strzelec)

Wybrałem Marka Twaina, chociaż niejaki Woody Allen urodził się dokładnie tak jak ja 1 grudnia. Twain mnie jednak interesuje znacznie bardziej niż Allen.

Mark Twain, właściwie Samuel Langhorne Clemens urodził się 30 listopada 1835 roku. Satyryk, humorysta, wolnomularz, zwany „ojcem amerykańskiej literatury”. Musiał przerwać naukę i rozpocząć pracę zarobkową w wieku 12-tu lat. Najpierw w drukarni jako chłopiec na posyłki a później zecer. Następnie zdobył uprawnienia pilota parostatków i pływał po Missisipi. To wtedy, najprawdopodobniej, przyjął pseudonim Mark Twain, co w żargonie pilotów parowców rzecznych oznacza „zaznacz dwa” (chodzi o sążnie głębokości).

Później pracował w kopani srebra i był poszukiwaczem złota. Z tego okresu pochodzą jego pierwsze próby dziennikarskie. W 1865 r. wydrukowano jego opowiadanie: „O sławnej skaczącej żabie z Calaveras”, co poskutkowało angażem. Wyruszył jako korespondent dwóch gazet statkiem do Europy z grupą amerykańskich turystów. Z tej podróży pochodzi książka „Prostaczkowie za granicą”. Później podróżował po stanach jako prelegent. W roku 1870 ożenił się i osiedlił w Buffalo a później Hartford, wtedy też rozpoczęła się jego właściwa kariera pisarska.

W 1872 r. pisze „Pod gołym niebem”, w 1873 „Pozłacany wiek”, w 1876 „Przygody Tomka Sawyera”, w 1884 „Przygody Hucka Finna” oraz „Życie na Missisipi”. Później „Książę
i żebrak”, „Jankes na dworze króla Artura”. W 1893 r. Mark Twain wpadł w kłopoty finansowe, gdyż zbankrutowało przedsiębiorstwo wydawnicze, w które zainwestował 200 tyś. dolarów. Wyruszył wtedy w tourne objazdowych odczytów po USA i Europie, co pozwoliło mu spłacić długi. Mark Twain pisał też wiele małych form, w których zajmował się głównie krytyką amerykańskiej rzeczywistości. W 1904 r. np. zarzucił Teodorowi Roosveltowi, że wygrał wybory skutkiem przekupstwa.

Mark Twain w pewien szczególny sposób związany był z Polską i Krakowem. W 1898 r. zainteresował się osobą Jana Szczepanika. Pisał o nim w jednym ze swoich opowiadań, później odwiedził go w Wiedniu. W swoich dziennikach zapisał treść rozmów ze Szczepanikiem i napisał o nim jeszcze dwa artykuły. Jan Szczepanik (1872 – 1926), nieślubne dziecko, sierota, wychowywany przez dziadków, ciotki, później został nauczycielem i wynalazcą zwanym „polskim Edisonem” lub „galicyjskim geniuszem”. Wiele jego wynalazków dotyczyło fotografii barwnej i telewizji. Szczepanik miał swoje związki z Krakowem. Uczył się w seminarium nauczycielskim w Krakowie. Zatrudnił się też w „Magazynie aparatów fotograficznych” Ludwika Kleinberga, który mieścił się na rogu Floriańskiej i Św. Tomasza. Później przeniósł swoją działalność do Wiednia, gdzie zetknął się z Twainem.

Mark Twain miał czworo dzieci.  Zmarł 21 kwietnia 1910 r.

Twain jest autorem wielu błyskotliwych sformułowań. Najsłynniejsze to chyba odpowiedź na przedwczesny nekrolog: „Wiadomość o mojej śmierci była przesadą”.

Romana Cieśla
Ryby

Józef Czechowicz – polski poeta awangardowy dwudziestolecia międzywojennego, członek i jeden z założycieli grupy poetyckiej "Reflektor", w latach 30. skupił wokół siebie pokaźne grono młodych poetów zaliczanych do II Awangardy. Urodził się 15 marca 1903 r., w suterenie nieistniejącej już kamienicy przy ul. Kapucyńskiej  w centrum Lublina. Zginął na sąsiedniej ulicy 9 września 1939 r. w czasie bombardowania Lublina przez Niemców. Zaliczany do najwybitniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. W jego poezji sielankowe opisy wsi i prowincji w miarę zbliżania się wojny ustępowały elementom katastrofizmu. Najsłynniejsze tomiki poetyckie Czechowicza to "Kamień" (1927), "Ballada z tamtej strony" (1932), "Nic więcej" (1936), "Nuta człowiecza" (1939).

 

Poetę wspomina aktor Tadeusz Białoszczyński (1899-1979):

Nigdy nie zetknąłem się z Józefem Czechowiczem osobiście i znajomość nasza ograniczała się do bardzo wprawdzie bliskiego, ale zarazem bardzo abstrakcyjnego kontaktu, jaki wytwarza się w teatrze między aktorem a nie znanym mu często ani z widzenia, ani ze słyszenia autorem sztuki, w której powierzono mu odpowiedzialną rolę.

… w lutym 1939 roku w Teatrze Nowym, mieszczącym się w dawnych salach redutowych Teatru Wielkiego przy Placu Teatralnym, odbyła się z inicjatywy Wilama Horzycy i w jego inscenizacji,
a w reżyserii Aleksandra Zelwerowicza premiera „Wieczoru jednoaktówek”, na który złożyły się: Miłość czysta u kąpieli morskich - Norwida, Odwiedziny o zmroku - Tadeusza Rittnera i Czasu jutrzennego - Józefa Czechowicza. W „Wieczorze jednoaktówek” Wilam Horzyca połączył trzy epoki, trzy pokolenia dramaturgii polskiej i powierzył reprezentowanie tych pokoleń wielkiemu Norwidowi, znakomitemu Rittnerowi i debiutującemu na scenie Czechowiczowi. Wszyscy ludzie teatru wiedzieli o fanatycznym kulcie, jaki Horzyca żywił dla Norwida. Jak wiadomo, pozostał temu kultowi wierny do końca życia. A więc zestawienie w jednym programie teatralnym utworu Czechowicza z utworem Norwida świadczy o wysokiej randze, jaką przyznawał młodemu  lubelskiemu poecie wybitny krytyk literacki i inscenizator.

Los zrządził, że kierownictwo Teatru Nowego powierzyło główną rolę męską, rolę Jana, w sztuce Józefa Czechowicza Czasu jutrzennego niżej podpisanemu. Minęło już od owego lutego 1939 roku ponad trzydzieści lat i trudno by mi było wskazać w pamięci wrażenia i odczucia związane z przebiegiem przygotowań do scenicznej realizacji utworu młodego poety. Pamiętam jednak dobrze, że niesamowita poetyka, że pełne grozy wizjonerstwo, że niepokojąca zagadkowość autorskiego teksu wywołała w nas,

aktorach, przejmujące skojarzenia. Nie wszystko – co tu ukrywać? – rozumiejąc do końca w tym

świadomie nie dopowiadającym myśli utworze, wyczuwaliśmy w nim jakieś złowróżbne

zapowiedzi, które jakże szybko miały ze słów stać się ciałem.

Gdybym chciał w najwulgarniejszym skrócie podać odebraną przeze mnie wówczas i przechowywaną
w pamięci treść Czasu jutrzennego, powiedziałbym, że autor przedstawia parę młodych, kochających się, spodziewających się narodzin dziecka, spragnionych szczęścia ludzi, których otacza świat pełen narastającej grozy. Zagraża im przeszłość i przyszłość, przyroda i ludzie, jawa i sen, wiadome i niewiadome, ale przede wszystkim zagraża im wojna. Pozwolę sobie raz jeszcze przypomnieć datę premiery: 4 II 1939. Jest już po Anschlussie, po Monachium, po zagarnięciu przez Hitlera Sudetów i w przededniu wkroczenia hitlerowskich wojsk do Pragi. Wprawdzie my, Polacy, usiłujemy się jeszcze łudzić. Wierzymy, że burza zatrzyma się u polskich granic i nie ośmieli się ich przekroczyć. Ale pod optymistycznymi złudzeniami czai się ściskający serca niepokój. A tu każda z pięciu odsłon sztuki Czechowicza kończy się zagadkową zapowiedzią: „Zaczyna się...” I tylko w jednym wypadku autor nadaje tej wypowiedzi ton optymistyczny. Gdybyż na tym się skończyło! Ale ze sceny padają słowa nie kryjące w sobie nic zagadkowego, słowa jednoznaczne:- Będzie wojna...  - Obłoki wypchane samolotami lecą nisko...  - Strach przedśmiertny...

- Ach, będą padali, będą padali!...  - O! o! bomby lecą...  - Już po katedrze!... - Padają, padają, dzielni i tchórzliwi...

Kiedy w sztuce Czechowicza padły słowa o lecących bombach, o ginących ludziach i walących

się budowlach, ani widzowie na Sali, ani aktorzy na scenie nie mogli przypuszczać, że za niecałe

siedem miesięcy okrutna wizja autora spełni się tak dosłownie i że niewiele później jedna z  lecących z obłoków bomb ugodzi śmiertelnie poetę-wizjonera, kładąc kres jego tak wiele obiecującej twórczości.

Dodaj komentarz

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
1 + 0 =
W celu utrudnienia rozsyłania spamu przez automaty, proszę rozwiązać proste zadanie matematyczne. Dla przykładu: 2+1 daje 3.