Dodaj komentarz

Człowiek i przestrzeń

Mariola Wójtowicz
Opisać przestrzeń mówiącą o człowieku, którego ta przestrzeń dotyczy

Żarówka o dużej mocy oświetla stół, z boków którego spływa miękki materiał dotykając podłogi. Odbicie stołu widać w lustrze pokrytej czeczotką toaletki. Na jego ramie zwisa wysłużony metr krawiecki, który jego właścicielka zostawiła wychodząc na chwilę z pomieszczenia. Poniżej lustra sterta papierów. Wbrew pozorom to nie makulatura, ale krawieckie wykroje.

Prostopadle do stołu, w kierunku lampy zwrócona, stoi maszyna do szycia. Starta miejscami powłoka metalowych części maszyny, sfatygowany rzemień napędzający ciężki żeliwny pedał, wyświecony brzeg drewnianego blatu, wypadająca z prowadnicy szufladka, mówią o jej wieku. Pomalowana resztką niebieskiej farby pozostałej po ostatnim malowaniu nazwa firmy DIABOLO bije świeżością i zda się zaprzeczać wiekowi maszyny.

Podobnie jak najnowszy numer „Burdy” wieńczący stos żurnali sprzed kilku, kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat zalegających na stoliku obok.

Mariola Wójtowicz
Sytuacja ekstremalna – uczy czy degraduje?

Minęło południe, jestem na placu przed Mercado Central (Santiago de Chile) i usiłuję zrobić zdjęcie monumentalnego pomnika poświęconego bohaterom poległym w czasie bitwy morskiej pod Iquique (1879), jednej z bitew w tzw. wojnie saletrzanej między Peru a Chile.

Pomnik jakoś nie chce się zmieścić w obiektywie, ciągle odbiega od pionu. Przeglądam zdjęcia, które zrobiłam…

Nie muszę długo czekać na efekt utraty czujności! Chwila mojej nieuwagi wystarcza rabusiowi, aby podejść mnie od tyłu i już czuję jego rękę na aparacie fotograficznym, a ułamek sekundy później na przewieszonej przez ramię torbie. A kolejny ułamek sekundy potem leżę na ziemi. Gdy się podnoszę, rabusia widzę mniej więcej pięćdziesiąt metrów dalej, jak włącza się w ruch uliczny.

Upadając, słyszę dźwięk tłukącego się aparatu, dlatego pierwsza myśl to: „No tak, nie ukradł mi aparatu, ale za to rozwaliłam go o bruk”. Po chwilowym szoku sprawdzam aparat, ten jednak działa. Okazuje się, że odgłos, który słyszałam, był dźwiękiem tłuczonego szkiełka od zegarka.

Myślę, że chyba sekundę wcześniej niż dosięga mnie ręka złodzieja usłyszałam go, poza tym między nami był plastikowy płotek (zabezpieczenie jakichś robót), dlatego w efekcie „wysmyknęłam” mu się z rąk. Na moje szczęście! Jedyną stratą, jaką poniosłam, jest utrata okularów przeciwsłonecznych, ale nie jestem pewna, czy to jemu „się udało”, czy ja sama je zgubiłam – często wyślizgiwały się z uchwytu łańcuszka, na którym wisiały. Łokieć jest co prawda rozbity, ale na szczęście tylko powierzchownie.

Od tego czasu już nigdy nie przeglądam zdjęć w aparacie stojąc pośrodku jakiegoś placu czy ulicy. A jeżeli już taka konieczność zachodzi, to otwieram wszystkie oczy dookoła głowy…

Mariola Wójtowicz
Sytuacja, gdy ja stchórzyłam lub gdy ktoś inny stchórzył

Juwenalia Anno Domini 1973. W akademiku wrze – wszyscy przygotowują przebrania. Tylko ja i Barbara mamy wątpliwości. My, stateczne studentki i aktywne działaczki samorządu domu studenckiego, mamy się wygłupiać, poprzebierane biegać po mieście?

No, chyba żeby przebrać się tak, żeby nas nikt nie poznał… Przypalone nad płomieniem świecy korki, dziesiątki warkoczyków i tapiry mają poprawić naszą urodę. Wstążki i chustki doszyte do paska krótkich spódniczek, korale i bransoletki „ściągnięte” od koleżanek z połowy pietra mają nas wystylizować na żony zamożnego kacyka z mało znanego kraju w samym sercu Czarnego Lądu.

Udaje się, nikt nas nie rozpoznaje! Nasze zupełnie irracjonalne tchórzostwo zaowocowało przednią zabawą i niezapomnianymi wspomnieniami.

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
18 + 0 =
W celu utrudnienia rozsyłania spamu przez automaty, proszę rozwiązać proste zadanie matematyczne. Dla przykładu: 2+1 daje 3.