Szczęście
O szczęściu powiedziano już tak wiele, a mimo to, to intymne uczucie, którego doświadcza każdy z nas, budzi wciąż na nowo inne skojarzenia i wyzwalane bywa innymi wydarzeniami, słowami czy obrazami. Na pytanie: Czym dla ciebie jest szczęście? – odpowiadamy w kontekście przebłysków będących naszym udziałem, tym wyjątkowym drgnieniem. Z każdym przypływem radości, uniesienia, czy choćby zaledwie zadowolenia, na to pytanie odpowiadamy inaczej. Oby tych chwil, gdy patrzymy na szczęście inaczej niż dotychczas było jak najwięcej.
Kajak i kretyn
Kretyn spływał w kajaku na rzece,
uśmiechnięty, szczęśliwy jak świnia,
A że kretyn był, więc z istoty rzeczy
Za każdym kilometrem kretyniał.
Niebo było czyste, bez chmurek,
Rzeka niebieska i krzywa.
I wołali źli ludzie, co się wspięli na pagórek:
- Ach, spójrzcie, to kretyn spływa.
Na brzeg wyszła żona w wianku z konwalii,
Wyszedł szwagier z całą rodziną
I płakali, i ręce załamywali,
A kretyn płynął i płynął.
Sens moralny, że słońce wszystkim świeci jednako,
Niech się nikt nie wywyższa, niestety!
Bo nie tylko profesor może spływać w kajaku,
Ale również zwyczajny kretyn.
Tyle Gałczyński.
Encyklopedycznie :
„Szczęście jest emocją, spowodowaną doświadczeniami ocenianymi przez podmiot jako pozytywne. Psychologia wydziela w pojęciu szczęście rozbawienie i zadowolenie.
Gdy zastanawiam się nad tą definicją i porównuję ją z wieloma innymi, oraz własnymi doświadczeniami dochodzę do wniosku, że szczęście jest pojęciem trudno definiowalnym i bardzo intymnym.
Szczęściem dla kogoś z lękiem wysokości będzie pokonanie szlaku prowadzącego na szczyt góry nad przepaścią, które dla innych będzie zwykłym spacerem. To kromka chleba, czy szklanka wody dla spragnionego. To powrót bliskiej osoby z dalekiej, niebezpiecznej podróży. To informacja od lekarza o pokonaniu raka i wyleczeniu. To uniknięcie nieszczęśliwego wypadku. To śmiech dziecka. To spacer z psem. To wiele takich i innych sytuacji odbieranych indywidualnie.
Dla mnie szczęście to dobre zdrowie, to towarzystwo bliskich, ale też w ogóle miłych mi i interesujących ludzi, to wieczór przy kominku z dobrym alkoholem i ciekawą rozmową, to tak w ogóle dobre życie.
Gdybym miał jednym zdaniem powiedzieć, czym jest dla mnie szczęście to powiedziałbym tak: Szczęście to uczucie, że się jest na dobrej drodze do tego, czego się naprawdę pragnie.
Jerzy Putrament powiedział o Gałczyńskim, że „miał więcej szczęścia niż talentu”. Było całkiem odwrotnie. Gałczyński nic o szczęściu nie wiedział. Nie zaznał szczęścia w życiu osobistym ani zawodowym. Żył krótko. Żył w ciężkich czasach. Sanacja, II Wojna Światowa, czasy stalinowskie. Jak znaleźć szczęście w takich okolicznościach. Jeszcze do tego Gałczyński ani z przyjaciółmi ani z wrogami nie mógł dojść do ładu. Ba! Sam ze sobą się wadził.
Amerykanie zapisali w swojej konstytucji, że każdy ma prawo do szczęścia, więc bądź szczęśliwy, wtedy: będziesz dłużej żyć (może nawet o 10 lat), będziesz zdrowszy, będziesz mieć więcej przyjaciół, osiągniesz więcej sukcesów a możesz nawet więcej zarabiać. Każdy musi sam dojść do tego, jak to zrobić.
Są tacy, którzy o szczęściu coś wiedzą.
Brian Tracy, mówi: „Szczęście odczuwamy wtedy, gdy czujemy kontrolę nad własnym życiem.” To znaczy, że mamy wpływ, że my decydujemy o swoim szczęściu a nie jesteśmy zdani na jakiś los szczęścia.
Krystyna Janda – „Szczęście to nie jest nic konkretnego, to jest zgoda na pewien stan. Brak niepokoju”. Mówi, że wystarczy zgoda czyli nie jest konieczna kontrola.
Honoré de Balzac – „Prawdziwe szczęście jest rzeczą wysiłku, odwagi i pracy.” No masz; najpierw kontrola, potem zgoda a teraz naraz i wysiłek i odwaga i praca – coraz więcej tego.
Fiodor Dostojewski – „Bez cierpienia nie zrozumie się szczęścia”. Brniemy coraz bardziej – Dostojewski mówi że, żeby być szczęśliwym to trzeba zaznać cierpienia. Nie wszystkim to wpadnie do głowy.
Franz Kafka – „Zrozumieć szczęście to jakby zrozumieć, że grunt na którym stoisz, nie może być szerszy od dwóch stóp, które go pokrywają.” Kafce chyba chodzi o to, że szczęście jest wyjątkowe i zależy od rozumu. Musisz być odważny, pracowity, wytężać się, zaznać cierpienia, wszystko trzymać w łapach albo przynajmniej godzić się z losem, myśleć i jeszcze może się okazać, że ci się nie uda.
Antoine de Saint-Exupéry – „Jeżeli chcesz zrozumieć słowo szczęście, musisz je pojmować jako zadośćuczynienie, a nie jako cel.” Trudne słowo: „zadośćuczynienie” – a cel też wcale nie jest łatwy.
Marcel Proust – „Przez poszukiwanie szczęścia dla niego samego osiąga się tylko nudę i aby znaleźć szczęście, trzeba szukać czegoś innego niż szczęście.” I Saint-Exupéry i Proust, jakby trochę okrężnie, radzą po prostu, żeby nie robić sobie zbyt dużych nadziei z tym szczęściem.
Fryderyk Nietzsche o szczęściu wiedział wszystko, dlatego dwa cytaty z Fryderyka. Pierwszy cytat: „Kto nie umie przysiąść na progu chwili, puszczając całą przeszłość w niepamięć, kto nie jest zdolny trwać w miejscu jak bogini zwycięstwa, nie doznając zawrotu głowy ani lęku, ten nigdy nie dowie się, czym jest szczęście.” No tak! Nietzsche zawsze potrafi mnie uspokoić – chociaż nie o to mu chodziło, żeby kogokolwiek uspokajać. Drugi cytat „Szczęście jest kobietą.” Lepiej być nie mogło. Już całkiem jestem spokojny. Teraz w ogóle przestaję myśleć o szczęściu, żeby niepotrzebnie nie popaść w nieszczęście, a jak mi się już uda i jakimś cudem będę szczęśliwy, to się o tym dowiem na pewno. Tak, jestem o to spokojny.
Wróćmy teraz do nieszczęsnego Gałczyńskiego, który nic o szczęściu nie wiedząc o szczęściu próbował pisać jakieś bajki. Gałczyński łączy szczęście z miłością. To wszystko wyjaśnia, to jest połączenie dla szczęścia zabójcze dlatego Gałczyński nie miał na szczęście żadnych szans, a poniżej są dowody.
O zielonym szczęściu
Rozmyślam coraz częściej od pewnego wieczoru,
że chyba moje szczęście jest zielonego koloru.
Więc niech ta zieleń we mnie rośnie i niech mnie zewsząd otoczy
drapieżnie, zachłannie, miłośnie, zieleń jak Twoje oczy.
Niechaj mi będzie życie oceanicznym dnem,
gdzie pływają morskie skrzydła
o włosach z wodorostów
zielone, zielone niesamowicie!
i gdzie wszystko jest snem.
Przeczytaj tę bajkę nim uśniesz, jeśli chcesz.
Szczęście? To co dzień dostać jeden uśmiech
i zwrócić jeden wiersz.
Prośba o wyspy szczęśliwe
A Ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej,
zacałuj, ty mnie ukołysz i uśpij,
snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych
nie przebudź ze snu.
Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.
Tyś szczęście moje wiosenne
Tyś szczęście moje wiosenne
zimowe, latowe, jesienne –
lecz powiedz mi na dobranoc,
wyszeptaj przez usta senne:
za cóż to taka zapłata,
ten raj przy Tobie taki błogi? ...
Ty jesteś światłem świata
i pieśnią mojej drogi.
Miało być coś o szczęściu i o Gałczyńskim. Ja o szczęściu wiem nie za dużo, o panu Gałczyńskim też niewiele. Pewnie należałoby poznać większość twórczości Konstantego Ildefonsa, żeby napisać o szczęściu w jego utworach. A jak na razie, za mało znam poezję Gałczyńskiego. Znalazłam dwa małe fragmenty, gdzie u Gałczyńskiego pojawia się samo słowo szczęście. Bardzo mi się podobają, więc je tutaj zacytuję:
Szczęście w Wilnie, 1934
Na wileńskiej ulicy - tak-to-tak! Gierwazeńku...
Na cóż to nam przyszło, kochana?
Po wileńskiej ulicy - tak-to-tak, Protazeńku!
saniami trzeba pędzić od rana.
Jakby było nie dosyć, że przez wieczność, przez wieczność
świecić będą obrączki na ręku...
a tu jeszcze serdeczność, okiennice, bezpieczność:
i dzwoneczki: dziń-dziń, Gierwazeńku.
W tym Wilnie będziesz różą, w tym Wilnie matką z młodu...
Ej, woźnico, zatrzymaj swe konie!
Znam domek: drzwi w ulicę, a okna od ogrodu,
a w ogrodzie rosną dwie jabłonie.
Z Kołysanki...
Tyś szczęście moje wiosenne
zimowe, latowe, jesienne -
lecz powiedz mi na dobranoc,
wyszeptaj przez usta senne:
za cóż to taka zapłata,
ten raj przy Tobie tak błogi?...
Ty jesteś światłem świata
i pieśnią mojej drogi.
A szczęście tak w ogóle jest kategorią bardzo nieprecyzyjną, trudną do opisania.
Potocznie, odczuwanie szczęścia definiuje się na dwa sposoby: jest to albo chwilowe odczucie bezgranicznej radości, przyjemności, euforii, zadowolenia, upojenia, lub trwałe zadowolenie z życia połączone z pogodą ducha i optymizmem - czyli ocenianie własnego życia jako udanego, wartościowego, sensownego.
To jeszcze tylko sześć mądrych i trafnych według mnie, wypowiedzi o szczęściu ludzi, którzy być może lepiej się na tym znają niż ja :
Erich Maria Remarque
Im mniej człowiek wie, tym łatwiej mu żyć. Wiedza daje wolność, ale unieszczęśliwia.
Ernest Hemingway
Szczęście wśród inteligentnych osób to najrzadsza rzecz, jaką znam.
Emil Cioran, rumuński filozof
Jeśli chce się być szczęśliwym, nie wolno gmerać w pamięci.
Aleksander Sołżenicyn
To nie dobrobyt czyni nas szczęśliwymi, lecz dobroć i sposób widzenia własnego życia. I jedno, i drugie zawsze zależy od nas samych: człowiek zawsze może być szczęśliwy, jeśli tylko tego zechce, i nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić.
Dale Carnegie, amerykański pisarz
Wszyscy na świecie szukają szczęścia, a jest jeden tylko sposób, aby je znaleźć. Trzeba kontrolować swoje myśli. Szczęście nie przychodzi z zewnątrz. Zależy od tego, co jest w nas samych.
Beata Pawlikowska
Ważne jest to, że żyjesz w zgodzie ze sobą, nikogo nie udajesz i nie masz potrzeby uciekania ani przed sobą, ani przed czymkolwiek. Kiedy jesteś świadomie SOBĄ i kochasz ten stan, to jesteś szczęśliwy / szczęśliwa.
Szczęściem są chwile, okruch chwil lub długie trwanie.
Szczęściem jest pierwszy łyk wody po długim biegu, to chwila bez bólu w ciężkiej chorobie, to cukierek wygrzebany przez dziecko w babcinym kredensie, szczęściem jest również zapominanie.
Moje szczęście to kolor zielony.
Pachnie świeżo upieczonym chlebem,
szumi w głowie wiśniówką i miętą,
śpiewa w koronach drzew, pieści jedwabiem zielonej sukienki.
Moje zielone szczęście to trawa, bukiet bzu i konwalie,
to zapach kwitnącej łąki i jego oczy wpatrzone we mnie.
Czasem szczęście ma kolor niebieski.
Pachnie kawą i czekoladą, smakuje jak wytrawne wino.
Plumka cicho jak źródło tryskające z ziemi,
szumi jak morze, huczy jak wodospad i płynie jak rzeka.
Moje niebieskie szczęście, to pogodne niebo i gwieździsta noc,
to mruczący kot, uścisk dziecka, rodzina i dom.
Moje szczęście ma kolor czerwony.
Smakuje jak poziomki, truskawki i łzy.
Pachnie jesienią, dymem ognisk i deszczem.
Jest przytulne jak fotel, ciepły koc, kakao i ty.
Moje czerwone szczęście jest dniem codziennym,
to ciężka praca, troska, cierpienie, to wspólne przeżywanie,
i wspólne milczenie.
Dla mnie szczęście, to wszystkie kolory świata.
Dla mnie szczęście, to najpiękniejsza poezja.
Dla mnie szczęście jest jak „zaczarowana dorożka, zaczarowany dorożkarz i zaczarowany koń”
Prawdziwie o szczęściu pisać Gałczyński potrafił,
ja niestety, tak nie potrafię.
Szczęściem są chwile, okruch chwil lub długie trwanie,
Szczęściem jest pierwszy łyk wody po długim biegu, to chwila bez bólu w ciężkiej chorobie, to cukierek wygrzebany przez dziecko w babcinym kredensie, szczęściem jest również zapominanie.
O szczęściu, podobnie jak o miłości, istnieje już od czasów starożytnych cała literatura i mnóstwo dzieł filozoficznych. Prawie każdy wybitny filozof przez stulecia tworzył definicję szczęścia. Po uważniejszym zapoznaniu się z ich teoriami i mając własne przemyślenia życiowe, dochodzimy do wniosku, że definicji szczęścia jest niemal tyle, ilu ludzi na świecie. Każdy człowiek ma – może czasem nieuświadomione – inne oczekiwania od życia, inaczej rozumie szczęście. Dzisiaj obserwuje się pęd do bogactwa i często życiowe cele wyłącznie podporządkowuje się zdobywaniu pieniędzy. Znane jest powiedzenie, że pieniądze szczęścia nie dają, ale bez pieniędzy szczęścia nie ma. Więc co? Inne cele?
Niedawno oglądaliśmy głośny film „Papusza”, w którym utalentowana poetka cygańska wyznaje „(…) gdybym nie nauczyła się czytać i pisać, ja głupia, byłabym może szczęśliwa…”. Okazało się, że samorodny talent poetycki stał się dla niej przekleństwem. Razem z nią został wyklęty przez tabor cygański odkrywca jej talentu Jerzy Ficowski, który wspomina: „Miałem szczęście poznać Papuszę, uchodzę za jej odkrywcę. Papusza miała nieszczęście poznać mnie. Bo to za moją sprawą, choć przecież wbrew moim intencjom, stała się jej wielka krzywda!” Na tym autentycznym, z życia wziętym przykładzie jasno widać, że czasami to, co dla jednych jest szczęściem, dla innych wprost przeciwnie.
Podobno Napoleon, gdy miał awansować wojskowych zadawał im pytanie: „Czy ma pan szczęście w życiu?” I rzeczywiście, często o kimś się mówi, że jest w czepku urodzony, jest szczęściarzem, udaje mu się dużo osiągnąć i okoliczności prawie zawsze mu sprzyjają. Ale mówi się też, że szczęściu trzeba dopomóc, starać się znajdować w każdej sytuacji dobre, pozytywne strony. Należy jednak zdawać sobie sprawę, że bilans tego co się udaje, a co się nie udaje, nie zawsze zależy od nas samych. Świadczą o tym wypowiedzi ludzi, którzy otarli się o ciężką chorobę lub śmierć. Oni często przewartościowują swe życie i każda chwila jest dla nich szczęściem. Widzą je w każdym najdrobniejszym przejawie życia, zaczynają zwracać uwagę na to, co jest naprawdę ważne.
W powszechnym odbiorze szczęście w XXI wieku – to chyba rzadkie uczucie. Dojrzali młodzi ludzie żyją w ciągłym pośpiechu, brakuje im czasu dla siebie, są oddani pracy, narażeni na stresy – często czują się nieszczęśliwi i zagubieni. Psychoterapeuta jest coraz bardziej pożądanym zawodem, sporo ludzi przyznaje się, że miało lub ma depresję, albo jest uzależnionym od alkoholu, używek lub np. od… zakupów!!!
A może wszyscy za dużo oczekują i wymagają od życia, bo przecież wystarczy poobserwować małe dzieci, szczególnie te do lat 7. One są szczęśliwe, cieszą się z drobiazgów, rozpiera ich radość życia, do szczęścia potrzebna im tylko miłość i dużo uwagi dla ich poczynań. Tak naprawdę nam dorosłym też to jest bardzo potrzebne i powinniśmy się nauczyć cieszyć tym, co nas spotyka na co dzień. Bo prawdziwe szczęście pochodzi z naszego wnętrza i ważne jest by być w zgodzie z samym sobą!!!
Szczęście - jakże wieloznaczne i jak ważne pojęcie. Czym jest, jaką rolę pełni w życiu, od czego zależy -te i podobne pytania zadawali już starożytni mędrcy i zadają współcześni filozofowie, a także zwykli ludzie.
Mieć szczęście, szczęście w nieszczęściu, bądź szczęśliwy, szczęście w miłości, w rodzinie i tak dalej.
Platon i chrześcijańscy myśliciele uważali, że szczęście jest nieosiągalne na ziemi. Natomiast hedoniści i epikurejczycy widzieli w szczęściu cel życia, zalecali osiąganie szczęścia i eudajmonię przez mnożenie przyjemności, uważali szczęście za uniwersalny cel ludzkich dążeń, najwyższe dobro. Dla stoików osiąganie szczęścia warunkowały cnoty charakteru.
W czasach współczesnych eksponowany jest dobrostan psychiczny, mentalna harmonia. Według Tatarkiewicza w kształtowaniu subiektywnego poczucia szczęścia istotna jest pozytywna samoocena i ekstrawersja, powiązane z zadowoleniem z życia. Ten filozof nie uzależnia poczucia szczęścia od obiektywnych warunków. Kołakowski widzi możliwość osiągania szczęścia przez ograniczanie pragnień. Lepiej mierzyć niżej, aby się nie rozczarowywać. Szczęśliwi są ludzie wolni od lęków i żądz.
Często słyszy się, że do osiągnięcia sukcesów potrzebne są zdolności, bardzo dużo pracy i choć trochę szczęścia. Tu szczęście to pomyślny zbieg okoliczności, sprzyjający los, powodzenie.
Sartre uważał, że szczęściem człowieka jest drugi człowiek. Znaleźć wrażliwych ludzi, którzy czują to co my, to największe szczęście.
Bardzo często uzależnia się poczucie szczęścia od miłości: „Kochać i kochanym być to szczęście, dla którego warto żyć". Tomiki poezji, słowa piosenek - ile tu o uskrzydlającej mocy miłości! Ale miłość bywa pogmatwana, nieodwzajemniona, pełna wahań, czasem obsesyjna, nieodwzajemniona. Dlatego pisał poeta: "Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśliwy, i noc ma spokojną i dzień nietęskliwy".
Jeśli o miłości myślimy jako o pragnieniu dawania dobra, można ją adresować nie tylko do ukochanej osoby, lecz dla ludzi w ogóle, a nawet do całego świata.
Szczęście mogą dawać korzystne relacje z otoczeniem, poczucie sensu tego co się robi, dobre zdrowie, otwarcie się na uroki życia, a także spokój wewnętrzny. Jednakże idea niezachwianego szczęścia to utopia, wszak życie to ciągła zmiana. Camus sceptycznie odnosi się do tyranii szczęścia, uważa, że nadmierny optymizm jest zdradliwy.
Mimo wszystko szczęściu trzeba pomagać, otworzyć się na korzystne sytuacje, przyjaznych ludzi, cieszyć się pomyślnymi zdarzeniami. Nie zanurzać się w mrokach duszy. Od człowieka zależy, żeby nie pielęgnować złości, nienawiści, niepokoju, żalu, bólu, a umieć zatrzymywać przyjazne przeżycia.
Osobnik permanentnie z siebie zadowolony musi być szczęśliwy, nieprawdaż?
Krótki tekst o wielkiej, spełnionej miłości do samego siebie, czyli trwałego zadowolenia z siebie przechodzącego w samouwielbienie.
Miłość ta ma twarz pana Adama F.
Usta jego lśnią „Jakiegoż to błyszczyku, czy szminki używa?” - zastanawiał się parę dni temu jeden dziennikarz. Gładkie oblicze starannie obsypane pudrem, fryzura starannie uformowana i przylakierowana, usta tylko nieznacznie skrzywione pogardą dla świata.
Deklaracje, że jest dwa poziomy niżej od swojego prezesa brzmią równie wiarygodnie jak większość jego wypowiedzi. Zasiada on bowiem, jak domniemywam, co rano przed lustrem ze standardowym pytaniem: „Lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy i najmądrzejszy w świecie?” - uzyskując za każdym razem właściwą odpowiedź. Być może zasiada przed lustrem wyłącznie gwoli makijażu i lustereczka nie pyta, bo i tak wie co ono ma do powiedzenia...
Tu następuje refleksja i w efekcie wierszyk:
Panie Fochmanie, cóż to się stanie
gdy blichtr opadnie, puder odpadnie?
Wiesz przecież, czyż nie?
w codziennym trudzie,
jacy są ludzie…
Panie Fochmanie…
„Szczęście? Szczęście? Szczęście jest tylko muszką złotą.” - to cytat z pewnego wiersza czeskiego poety.
Moje szczęście, to pory roku, zapachy, kolory i dźwięki. I stan mojej duszy, na który to wszystko się składa.
Choćby ta jesień. Taka dorodna, syta i leniwa ostatnim ciepłym słońcem. Wybarwiła mój świat, od szarego źdźbła trawy, po czubek czerwonego liścia. A skoszona trawa pachnie erotycznie. Pomiędzy gałęziami pajączek powolutku rozwija nić, pełną srebrnych koralików porannej rosy. Sok owoców ścieka mi po brodzie, gdy tak idę ścieżką przez zagony, ze zdyszanym, niecierpliwym psem przy nodze. To pewnie jest szczęście…
Już niedługo te kolory przygasną, dźwięki przycichną, a świat odpocznie pod białą pierzynką śniegu. I będą Święta. Z zapachem ciasta, wanilii i cynamonu, a nad choinką rozbłyśnie pierwsza gwiazda. I będzie mistycznie, i wzniośle, i triumfalnie. Srebrne nutki granej na skrzypcach kolędy zawisną nad ziemią jak drżące płatki śniegu. Wszyscy będą się godzić, czegoś sobie życzyć, coś obiecywać. Nastanie spokój i wielkie pojednanie. To pewnie jest szczęście…
Jeszcze trochę długich nocy i szarych, nijakich poranków, ale w końcu przyjdzie przecież wiosna. W tej nieśmiałości przyrody o tej porze jest coś wzruszającego. Najpierw przezroczyste i blade, potem coraz wyraźniejsze barwy budzącego się świata znów upewniają mnie, że życie cudownie się odrodzi.
Pełną gębą uśmiechnięte słońce pracowicie macha pędzlem, by wysycić wszystkie te kolory na lato. Zbieram poziomki. Z pełnym kubeczkiem kładę się na kocu. Trochę czytam, trochę marzę, może śnię? To pewnie jest szczęście… A wieczorem, przy dźwiękach świerszczy, albo Gershwina z kimś bliskim usiądę do stołu. Nad filiżanką herbaty będziemy rozmawiać, albo się tylko uśmiechać do siebie. Szczęśliwi.
- Miałem szczęście! Dziś nie byłem pytany!
- A ja miałam szczęście, bo na kolokwium trafiłam na swoje tematy.
- Mnie też się poszczęściło – zdążyłem na wcześniejszy tramwaj i byłem w pracy przed szefem.
- Świetnie, a wiecie co będzie dziś na obiad?
- Wyobraźcie sobie, że w mięsnym, akurat kiedy zbliżałam się do kasy, miałam szczęście, bo wynieśli kilka porcji świeżej zrazówki. Będą zawijańce z kaszą.
Hurra!
Bzdura! Szczęście, szczęśliwa godzina, szczęśliwa liczba, szczęśliwy dzień... To zbieg okoliczności, przypadek, matematyczne uzasadnienie rachunkiem prawdopodobieństwa. Miał-em/am szczęście! Jakie szczęście? To egoizm. Nie był pytany, ale był pytany inny uczeń i być może miał pecha, tematy na kolokwium mogły być całkiem pechowe dla innego studenta, szef miał pewnie zły dzień, bo nie mógł świecić przykładem, gdyż pozbawiony został argumentu, że jako szef... itd. A mięsko? Osoby przed „szczęśliwą” kobietą musiały się zadowolić jakimiś resztkami. Chociaż? Może ktoś cieszył się, że po prostu cokolwiek kupił, może nie w najlepszym gatunku, ale jeżeli dołoży do tego to i owo, i jeszcze swoje serce, i jeszcze uśmiech, i będzie to ładnie podane, ho, ho, ho! Może usłyszy: „Kochanie, wciąż mnie zaskakujesz! To już tyle lat... Prawdziwa czarodziejka.”
Uwaga! To był błysk szczęścia. Bo szczęście to nie to co JEST, ale BYWA, ZDARZA SIĘ, PRZYTRAFIA. To nie przypadek matematyczno – fizyczno - biologiczny, który można wcisnąć gdzieś w statystyki, w tabelki, rubryki, kolumienki i określić poziom neuronów, endorfin czy innych, albo podać, że występuje np. u 0,00287% ludności rasy białej, albo kobiet, albo mieszkańców aglomeracji miejskiej, albo jakiejś innej badanej grupy.
Słowem „szczęście” szafuje się zbyt często. A szczęście to magia, to coś bardzo, bardzo osobistego, intymnego, coś, co wcale nie musi być jednakowo odbierane przez różne osoby.
Szczęście to umiejętność życia, to sztuka odczuwania jako niezwyczajne albo wręcz nadzwyczajne - czegoś pozornie całkiem zwyczajnego.
Słowo „szczęście” tak często powtarzane straciło na ważności. „Szczęśliwej drogi”, „szczęścia na nowej drodze życia”, „Szczęśliwego Nowego Roku”, „Z okazji imienin (urodzin, rocznicy którejś tam, świąt, dnia kobiet, dnia chłopaka, hutnika, górnika, lotnika i całego mnóstwa rozmaitych okazji) szczęścia życzymy!
Szczęścia, czyli czego? No – wszystkiego najlepszego, dopowiedzcie sobie sami.
Czyli szczęście to coś najlepszego...
- Szczęście to narodzenie upragnionego dziecka
- Szczęście to dobre zdrowie
- Szczęście to szczery uczciwy związek
- Szczęście to praca
- Szczęście to zadowolenie i satysfakcja z tego co się robi
- Szczęście to uśmiech i umiejętność dzielenia radości innych
- Szczęście to poznawanie
- Szczęście to umiejętność dawania
- Szczęście to umiejętność brania
- Szczęście to rozum
- Szczęście to serce
- Szczęście to życie
- Szczęście to śmierć jeżeli życie nie daje już szans na szczęście...
- 1 of 2
- następna ›

























