Bajka
Chcecie bajki? Oto bajka.
Dobra bajka jest dobra o każdej porze dnia. Niekoniecznie przed zaśnięciem i niekoniecznie dla dzieci. Kilka tekstów - wprawek literackich naszych Sagowiczów pomogą spojrzeć w czasy dzieciństwa i ocalić od zapomnienia słowa, marzenia i smak dzieciństwa. „Nieraz bowiem z bajkami jest tak jak z niektórymi ludźmi: z wiekiem wydają się nam milsi” - Hans Christian Andersen
Na szczęście minęły czasy, gdy książeczki dla dzieci zdobywało się spod lady i chociaż były szare, na słabym papierze, cieszyły nas i nasze pociechy. Teraz różnorodność, kolorowe ilustracje i bogactwo treści nie tylko literatury dla najmłodszych ale płyt, filmów, programów typu „TVP ABC” czy „Mini Mini”, wręcz zmusza ciągle do wyborów. Żyjemy w czasach kultury obrazkowej i to od rodziców zależy co udostępnimy dziecku, czy będzie przeważać książeczka, która rozwija wyobraźnię, czy telewizja i kino. Bo przecież tak naprawdę najbardziej liczy się osobisty kontakt z dzieckiem, które od początku chce, aby mu poświęcać dużo uwagi i akceptować jego dokonania. One obserwują bacznie otoczenie i często trafnymi uwagami zadziwiają dorosłych. Małe dzieci są niesamowicie kreatywne: uczą się przez zabawę, ciągły ruch a jednocześnie naśladują starszych itp. Nie mam recept na stres w związku ze zmianą mieszkania czy pojawieniem się rodzeństwa. Obie te sytuacje dzieliłam z moimi młodszymi wnukami. Wspierałam, przytulałam i ukazywałam dobre strony nowego domu, przedszkola a przede wszystkim nowego braciszka. Czasami w rozładowaniu smutku czy stresu pomagają zwykłe, proste zabawy z wyliczankami i rymowankami, znane od pokoleń:
Przy zabawie w „chowanego” liczę do dziesięciu (czasem po angielsku): „Pałka zapałka, dwa kije, kto się nie schował, ten kryje. Stukam, pukam i rachuję, kogo znajdę, zaklepuję… Szukam!!!!!!”
Następne wyliczanki:
- „Ene, due, rabe, połknął bocian żabę, a później Chińczyka, co z tego wynika? Raz, dwa, trzy, wychodź ty!!!”
- „Sroczka kaszkę ważyła, dzieci swoje karmiła. Temu dała na miseczce, temu na łyżeczce temu na talerzyk, temu za kołnierzyk, a temu nic nie dała… i frrrrr po więcej poleciała!!!” (przy tym liczy się paluszki dziecka)
- „Raz, dwa, trzy, cztery, maszerują oficery, a za nimi oficerki, pogubiły pantofelki”
Zabawy w kole:
- „Kółko graniaste, czterokanciaste. Kółko nam się połamało, cztery grosze kosztowało, a my wszyscy bęc!!! „
- „Stary niedźwiedź mocno śpi, stary niedźwiedź mocno śpi. My się go boimy, na palcach chodzimy. Jak się zbudzi, to nas zje, jak się zbudzi, to nas zje. Pierwsza godzina - niedżwiedż śpi, druga godzina - niedźwiedź chrapie, trzecia godzina - niedźwiedź łapie!!!! „
- „Ojciec Wirgiliusz uczył dzieci swoje, a miał ich wszystkich sto dwadzieścia troje. Hejże dzieci, hejże ha, róbcie wszystko, to co ja! Hejże dzieci, hejże ha, róbcie wszystko to co ja!!!”
- „Siała baba mak, nie wiedziała jak, dziadek wiedział, nie powiedział, a to było tak: siała baba mak, nie wiedziała jak (itd.)”
Rymowanki i wierszyki m. in. pomagające w zasypianiu lub sprzątaniu zabawek:
- „Kosi, kosi łapci, pojedziemy do babci. Babcia da nam mleczka i trochę ciasteczka”
- „Ele mele dutki, gospodarz malutki, gospodyni jeszcze mniejsza ale za to robotniejsza”
- „Ślimak, ślimak pokaż rogi - dam ci sera na pierogi”
- „Panie pilocie - dziura w samolocie”
- „Pod czerwonym grzybkiem, pod krzaczkiem poziomek, mają krasnoludki swój maleńki domek. Domek choć malutki jest bardzo czyściutki, sprzątają go co dzień małe krasnoludki. Jeden myje okna, drugi ściera kurze, trzeci wielką miotłą zamiata podwórze. A jak posprzątają, do stołu siadają, palą duże fajki i czytają bajki”
- „Cukier, ciastko, czekolada, mama bajkę opowiada, o tym jak dziewczynką była i ubranka misiom szyła. Szepce bajkę wprost do ucha i udaje śmiesznie ducha. Bajka siada na poduszkach, sny już tańczą na paluszkach”.
Koniec – dzieci śpią!
Mój 15 letni pies rasy mieszanej z powodu starości i chorób został uśpiony.
Było mi smutno i przykro. Mam dom z ogródkiem, ale na myśl, ze kolejny pies będzie krótko żył, nie chciałam brać, czy kupować kolejnego psa. Wystarczy, ze mój rudy kot hipnotyzuje mnie swoim narkotycznym pięknem (takie zdanie przeczytałam kiedyś u Pilcha).
Po kilku miesiącach życia bez psa zadzwoniła koleżanka z pytaniem czy wezmę czarnego kundelka.
Oto jego historia:
Biegł wzdłuż dwupasmowej drogi i wpadł pod samochód, został potrącony i leżał na poboczu. Widzieli to ludzie, którzy jechali z Bielska. Zatrzymali się natychmiast i zabrali go do swojego auta. Żył i niestety wymiotował w czasie jazdy. Przywieźli psa do Krakowa, wykąpali, weterynarz zbadał i nie stwierdził złamań, tylko obrażenia i ból w przednich łapach i w barku. Wiek oszacował na 5-7 lat.
- Przywieźcie go do mnie! Na szyi miał wytarte futro, wiec pewnie zerwał się z łańcucha, obroża spadła i pobiegł sobie na spacer.
Okazał się bardzo przyjacielski, stale nadstawia głowę do głaskania, przewraca się na plecy i tak sobie leży w pobliżu mnie. Gdy pracuję, złocę, uśmiechnięty, dyskretny. Rano przychodzi do mojego łóżka, sprawdza, czy śpię. Czeka w drzwiach na podłodze, aż wstanę. Mieszka w domu, nie w budzie. Bawi się z kotem w ściganego, jest tez przez Rudego napadany, dla zabawy.
Chyba jest zadowolony z sytuacji, teraz ma lepiej.
Dawno temu, w magicznym mieście, pewna dziewczyna, która chciała się uczyć, została zamknięta przez złą czarownicę w wieży, z której widziała tylko skrawek nieba i latające ptaki. Było jej samej smutno i chętnie uczyła się różnych sztuk z książek, a najchętniej śpiewu ptaków, naśladując ich odgłosy. Dostęp do niej miała tylko zła czarownica, którą dziewczynka nazywała „ptaszyną z komina”, bo wlatywała na wieżę przez komin.
Pewnego razu jej tęskną piosenkę usłyszał młody żak. Zaciekawiony postanowił dostać się na wieżę. Zauważył, że obok stoi duży dom z wielkim kominem. Postanowił więc zawiązać na nim mocny sznur i skoczyć na wieżę, do uwięzionej. Zbudził ją pocałunkiem ze snu, porwał w ramiona i z powrotem przeskoczył do sąsiedniego domu.
Był to dom Pani Muzyki, do którego przychodzili wszyscy lubiący muzykę, grający na różnych instrumentach i śpiewający. Dlatego też młodzi znaleźli w nim schronienie.
Pokochali się od pierwszej piosenki, którą wzajemnie nucili i wkrótce do ślubu: „Autobryką z muzyką pojechali, a na weselu trzy dni świętowali…” Niedługo potem przyszły na świat ich dzieci, córka Koloraturka i synek Trąbinek, które dorastały wśród pięknych melodii. Dzieci chętnie grały i śpiewały, a wraz z nimi mama Muza Natchniuza i tata Tratata .
Aż pewnego razu ich poranny koncert zakłóciła krakaniem Czarna Wrona. Zagłuszyła wszystkie instrumenty, koncerty, melodie. Zamiast harmonii zapanował chaos. Zamiast bajek dla dzieci w okienku pokazywał się Rumor Wielki, a przy nim Dudniące Buciory i Warczące Bzdyki. W sklepach zamiast miłych pań stały szefunie Gębodrunie i Gębodrałki i nie dawały już dzieciom słodyczy. Nawet Kucharz Niesłuchasz zamiast ciastek i tortów gotował tylko ryż i kasze. Wszyscy starali się uciec, ale ciężkie bramy do ich miasta zostały zamknięte. Ludzie i ptaki przestali śpiewać, bawić się, cieszyć i zapadli w dziwny sen-nie-sen.
Tylko Wróżka Melodia zdołała się wymknąć by szukać w świecie pomocy . I tak trafiła do kraju gdzie rządził Takt i Harmonia. Mieli w swym skarbcu czarodziejskie Klucze, którymi można było otworzyć zamknięte w kraju Chaosu wrota, by wpuścić do miasta Panią Muzykę. Był to Klucz Basowy i Klucz Wiolinowy. Trzeba je było zawiesić na bramach, na specjalnych linach tak, żeby je powiązać ze sobą. Wtedy bramy się otworzą i każdy będzie mógł znaleźć i zanucić swoją melodię.
Z kraju Taktu i Harmonii wyruszył wraz z orszakiem i kluczami wielki mędrzec Biały Gong w otoczeniu grających dzwonków i promieni. A gdy przybył do miasta, gdzie panował Rumor Wielki, zawiesił klucze na wrotach i otworzył je. Biały Gong zawołał tak donośnie, że Wielki Rumor przestraszył się i wraz z Dudniącymi Buciorami i Warczącymi Bzdykami uciekł czym prędzej, a muzyka Białego Gongu i jego orszaku zaczęła budzić ze snu ptaki, zwierzęta i ludzi. W kraju znów zapanowała harmonia. Koloraturka i Trąbinek znowu mogli koncertować wraz z mamą i tatą i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Babcia Senior w Willi Decjusza Pisze wiersz dla Bartusia (7lat)
A z parku woła sikorka
Napisz wierszyk dla Wiktorka (5lat)
Dla Wiktorka
Park Decjusza jest niemały
Drzewa rosną, na nich gniazda budowały
Ptaki, ptaszki i skowronki
Sowy, dzięcioły i Wronki
Gniazda wiatrem kołysane
W nich pisklęta otulane
Rosły, rosły i myślały
Co tu zrobić,- by świat cały
Nas usłyszał, na głos cały
Zaśpiewały, zaćwierkały
Dzieci do parku wzywały
Chodźcie ze swymi siostrami
Braćmi, mamą i babciami
Posłuchajcie jak śpiewamy
To dla Was by wesoło było
By w serduszkach się zrobiło
Wesolutko, tak milutko i żeby tak zawsze było
Dla Bartusia
W nocy wróżki mi się śniły
piękne bajki wymyśliły
ja tak bardzo słuchać chciałem
ale mało czasu miałem
Do przedszkola mama woła
Potem czeka piękna szkoła
Poznać linie i krateczki
By w nich schować litereczki
A cyferki też by chciały
z kratek policzyć świat cały
Tak ciekawie, tak radośnie
Chciałoby się śpiewać głośniej
By świat cały głos usłyszał
Że najlepiej w szkole dzisiaj
Niusia od paru dni była podekscytowana perspektywą wyjazdu na wycieczkę klasową w góry. Najbardziej podniecała ją to, że przekroczą granicę i będą zwiedzać jaskinie w Czechach. Myślała o upominkach, które tam kupi i kogo nimi obdaruje. Przepytywała podchwytliwie rodzinkę co jest takiego po tamtej stronie, czego nie ma tu.
Dzień wycieczki do Czech na pewno na długo zapadnie w jej pamięci. Jaskinia z wielometrowymi soplami, które setki lat czekały tu na nią, była oczywistością. Ale ekscytujące było dla niej przejście przez nowoczesny pawilon handlowy z kasami biletowymi i sklepikami sprzedającymi kawałki skał i stalaktytów. To wszystko wyeksponowane umiejętnie na ladach w promieniach jarzeniowych lamp i uśmiechach sprzedawców. Jakże zwyczajnie prezentowało się wejście do jaskini ukryte za najzwyklejszymi drzwiami w ścianie. Jedynym zaskoczeniem była rzeka płynąca leniwie jej dnem. To nią przesuwali się z cichym pluskiem, usadowieni w łódkach wzdłuż ścian, po nawisem ogromnych skał. Siedzieli w nabożnym skupieniu obserwując światła lamp połyskujące na powierzchni wody. Nagle skała urywała się, jaskinia otwierała na przestrzeń, a oni znaleźli się na powierzchni. Wiatr owiewał ich twarze, odetchnęli z ulgą. Czekała tu na nich niespodzianka. Podróż kolejką linową na szczyt góry, która w promieniach słońca wypiętrzała się na wprost przystani. Niusia zajęła miejsce w wagoniku i z niecierpliwością oczekiwała momentu, kiedy zaskrzypi na szynach gwałtownie hamując na górze. Wszyscy wtedy wybiegli rozglądając się wokół. Tu również stały sklepiki i kramy z cudownymi i zupełnie niepotrzebnymi przedmiotami wabiącymi kolorami i wydawanymi dźwiękami. Niusia oczarowana nabrała głęboki oddech i ruszyła ku nim. Słońce zza chmury patrzyło naburmuszone na tę dziecięcą bieganinę. „Stwarzam im ten cudowny świat, a oni za czym gonią?” - złośliwie uśmiechnięte wypuściło zaczarowane promienie i to jeden z nich ugodził Niusię. Poczuła najpierw ciepło rozpływające się w jej ciele, a potem lodową niemoc.
Stała nieruchomo na ladzie wśród innych szklanych figurek, dziewczynka w stroju do konnej jazdy ze szpicrutą. Była na samym brzegu, wśród zwierząt z zoo, usiłowała cokolwiek zobaczyć, na nic. Przypuszczała jednak, że wokół rozciągają się góry porosłe lasami, może niżej na łąkach pasą się owce, a w dolinkach stoją niewielkie domy z czerwoną dachówką. Ale nie widziała nic, wszystko zasłaniała głowa żyrafy. Teraz, kiedy dla jej maleńkiej postaci czas biegł bardzo powoli, znudzona, próbowała przypomnieć sobie przeprawę podziemną rzeką, zapach wody, słonce na jej powierzchni kiedy wychynęli z czeluści góry. Na nic, nie znajdowała w głowie żadnych obrazów. Wtedy usłyszała głos małej dziewczynki.
- Chcę tą! Wygląda, jakby przed chwilą zeskoczyła z konia!
- Żadnych bzdurek - mama Lenki kierowała się w życiu zasadami i była nieubłagana. Tupot nóżek najpierw oddalił się, a po chwili wrócił. Czyjeś zachłanne łapki chwyciły mocno figurkę dżokejki i przytuliły do buzi. Malutka łza spłynęła z policzku na szklaną postać i wtedy przed Lenką stanęła Niusia. Trzymała palec na ustach.
- Nie boisz się prawda? - spytała.
- To są po prostu czary, nie mów o tym nikomu – pomachała jej ręką na pożegnanie. Pobiegła szybko do grupki dzieci otaczających wychowawczynię, nerwowo rozglądającą się na wszystkie strony i bezradnie machającą rękami.
- Już jestem, proszę pani.

























