Filmowe przedpołudnie
Spotkanie filmowe przedpołudnie odbyło się 11 marca 2014. Uczestnicy mieli za zadanie napisać dwie recenzje filmowe. Jedną pozytywną na temat bardzo dobrego filmu, który trzeba zobaczyć. Drugą negatywną na temat filmu czy serialu, który zrobił fatalne wrażenie. Spotkanie prowadziła Pani Anna Pawlus.
Film (reż.Stephen Frears) Tajemnica Filomeny to opowieść oparta na prawdziwej historii, która wydarzyła się w Irlandii. Tytułowa Filomena Lee (Judi Dench) jest religijną Irlandką, która w latach 50 minionego wieku, jako młoda niezamężna dziewczyna zaszła w ciążę. Rodzice zhańbioną córkę oddają do zakonu by tam urodziła dziecko i odpokutowała swą hańbę. Zakonnice przekazują jej dziecko do adopcji a Filomena przez całe swe dalsze życie wspomina i poszukuje bezskutecznie synka. Będąc już na emeryturze w 50 rocznicę urodzin swego syna postanawia go odnaleźć. Podejmowane przez nią wcześniej próby jego odszukania zaczynały się i kończyły w zakonie, który odmawiał jej pomocy. Nie znajdując zrozumienia u sióstr zakonnych decyduje się przerwać milczenie. Spotyka na swej drodze Martina Sixsmith’a (Steve Coogan) – błyskotliwego dziennikarza śledczego tropiącego polityczne skandale, który zainteresowany jej historią postanawia pomóc
w poszukiwaniach. Dzieli ich wszystko poczynając od wieku. Ona jest głęboko religijną kobietą, wyznającą wartości, których brakuje kompanowi jej poszukiwań. Sixsmith kpiąco odnosi się do religii i jest typem intelektualisty, który jak nie dotknie i nie zobaczy, to nie uwierzy. Filomena często obrusza się jego brakiem skromności i grzeczności, ale sama z rozrzewnieniem i humorem potrafi wspominać pierwszy seks. Film obfituje w komediowe, ale
i dramatyczne momenty. Wzajemne oddziaływanie na siebie obojga bohaterów, skutkujące zmianami w ich podejściu do wielu spraw, skłania do refleksji nad względnością naszego życia i otaczającego nas świata.
W moim odczuciu jest to piękny film o miłości a w szczególności
O wielkiej tragicznej miłości matki do dziecka. Film pokazujący jak ważnym jest dążenie do realizacji swych marzeń bez względu na trudności czy zwątpienie. Gdy taka chwila przychodzi koniecznie trzeba wykonać jeszcze jeden krok. Film poruszający też problemy kościoła w Irlandii, adopcyjnego handlu dziećmi, a także wiary i niezgodności praktyki w kościele katolickim
Z przekazem zapisanym w ewangeliach. Film pokazujący jak kontakt z drugim człowiekiem nas zmienia i uczy. W sumie jest to film wart obejrzenia z uwagi na przekazywane treści, mistrzowskie kreacje obojga bohaterów oraz idealne proporcje komizmu i powagi.
To nie będzie tylko recenzja filmu „Goltizius and the Pelican Company”, chciałabym napisać również parę zdań o miejscu w którym go obejrzałam, o kinie Kika, malutkim , kameralnym. Ten pokaz to było jak seans grozy w dziecinnym pokoju. Siedziałam prawie na podłodze w odległości paru metrów od ekranu. Goltizius wychylał się z czarnego kadru, jego wielka twarz wisiała nade mną sugestywnie opowiadając tylko dla mnie niezwykłe historie. Byłam jedynym widzem.
Tego, że będą dotyczyły malarstwa, można było się spodziewać, reżyserem i scenarzystą był Peter Greenaway, a Goltizius, bohater tej historii to holenderski XVI wieczny malarz i rysownik, że reżyser nie będzie imitował świata realnego, a stworzy własny, też. Sztuczny, teatralny, w którym widzowie będą się co chwilę potykać o współczesne konstrukcje. Wszechobecne będzie w nim pożądanie i nagie ludzkie ciało. Ciało, czasami przystrojone w pióra, wstążki, wymyślne stroje z barokowych obrazów. Nie powinno nas to dziwić, jeżeli pamiętamy , że greccy bogowie byli obleczeni tylko w nagie ciała, a tutaj to dotyczy biblijnych proroków. Zresztą historie starotestamentowe też nabiorą trochę innego sensu, a właściwie zostaną odwrócone na nice. To gra którą reżyser toczy z nami, a Gltizius z księciem Alzacji. Niebezpieczna, bo władza już w pierwszych scenach przypomina, że jest prawdziwa a artyści czasami za igraszki z nią płacą krwią i życiem. Dużo tu kpiny z panujących i purpuratów, odniesień do poprzednich filmów reżysera, wszystko to na tle fresków i obrazów z epoki. Film przypomina opowieści szkatułkowe, a to sprawia, że czujemy się jak dzieci oglądające ukradkiem sprośne ryciny w starych księgach.
Myślę, że film zawdzięcza swój sukces przede wszystkim obsadzeniu go w roli walentynkowego prezentu. A także uwodzicielskiemu głosowi kochanki idealnej acz bezcielesnej pełnemu empatii i zrozumienia, Scarlett Johanson. Nie zgodziłabym się z opinią krytyków, że to historia s.f. o samotności i uzależnieniu społeczeństwa od technologii komputerowej.
Toż to najstarsza opowieść na świecie, męskie marzenie, Adam i Ewa, Pigmalion i Eliza, odziane w nowe szaty. „Druga połówka” powolna i uprzedzająca fantazje stęsknionego miłości kochanka , to marionetka skonstruowana przez innego mężczyznę, będąca tylko głosem, który można w każdej chwili wyłączyć. Ale też postacie poruszające się po ekranie są najdalsze od miłości cielesnej i seksu. Snują się powolnym krokiem, korytarzami i schodami metra niczym zjawy po polach elizejskich, odziani w bezkształtne i wyblakłe ubiory. Wyciszeni, pozbawieni emocji przemierzają ulice z panoramą Nowego Jorku w tle. Miłość to słowa, to zbiór komunałów, mówionych szeptem przez seksowny głos maszyny lub listy pisane dla zakochanych przez etatowych skrybów. To dziwna bajka, film nijaki, wyblakły, wyciszony. Tak jakby kręcono go pod wodą, a jego przesłanie stare jak świat. Ale najzabawniejsze jest to, że wywołał we mnie tyle sprzeciwu. Ciekawa jestem dlaczego?
Opowieść z założenia patriotyczna, prawie fresk. Można by ją uznać za agitkę, która powstała na społeczne zamówienie w czasach amerykańskiej wojny z terroryzmem. Każda z tych opinii byłaby nieprawdziwa i niesprawiedliwa. Wielką jej zaletą jest to, że nie prowokuje do nienawiści. Pokazuje dwa światy, różne światy w stanie wojny.
Cała moc tej opowieści, tkwi w parze bohaterów, Żołnierzu piechoty Nicolasie Brodim i agentce CIA Carri. Ich role cięgle się zmieniają, maski mylą, ścigany i ścigająca, bohater i wariatka, dwoje ludzi, kobieta i mężczyzna
On udręczony i złamany w sposób jaki to robią systemy totalitarne , więzienia, armie, słowem władza, która ma wytyczone cele . Ona , służy tej władzy, ale przede wszystkim, jak uważa, chroni społeczeństwo i czuje się za jego bezpieczeństwo odpowiedzialna. Brodi to tchórzliwy terrorysta ukryty za maską marine, który utracił godność, miłość i rodzinę, a spokój odnajduje paradoksalnie w wierze w Allachu. Rozchwiana emocjonalnie i psychicznie Carri nie traci wiary w człowieka i w moc tej wiary. Zachowuje jasny podział na zło i dobro. Tak jak kiedyś z uporem niszczono Brodiego , tak teraz ona na nowo buduje jego człowieczeństwo. Wieczne zapasy dobra i zła w ogrodzie miłości. To wszystko na tle splątanych amerykańskich i muzułmańskich interesów w świecie, gry polityków, spektakularnych akcji szpiegowskich, Opowiedziano też przejmującą, dramatyczną historię zbuntowanej nastolatki Dine, córki Brodiego. Pokazano znakomicie gwałtowność jej dorastania, traumę, którą przeżywa, odkrywając tajemnice ojca i niszczącą ją pogardę, do człowieka , którym się stał.
Niezwykły serial, ale uszczypnijcie się ,nie dajcie się na to nabrać. Równie dobrze mógłby się nazywać „Jak hartowała się stal”. To władza nazywa co dobre a co złe. Bohaterów używa jak pionków w swojej grze, i ochrania tylko tych, którzy do niej należą . Może dobrze wtedy pamiętać słowa Carri, że sensem naszego życia jest miłość i spotkanie z drugim człowiekiem. Jeżeli ten serial tyle powiedział mi o świecie, wojnie i nas samych , to chyba nie jest zły
„Kopia mistrza” - film, który nie tylko mnie zachwycił ale mocno poruszył i wzruszył. Jest to fikcyjna opowieść Agnieszki Holland, zrealizowana w międzynarodowej koprodukcji, o 3 ostatnich latach życia /1924-1927/ Ludwika van Beethovena. W jego domu, w którym mieszka samotnie, zjawia się młoda utalentowana studentka konserwatorium by pracować w charakterze kopistki. Ich relacje są bardzo skomplikowane. Starzejący się, dotknięty głuchotą, muzyczny geniusz jest osobą bardzo trudną we współżyciu. Anna jest zafascynowana twórczością mistrza i spędza w jego towarzystwie każdą wolną chwilę. Przejmujące są sceny, gdy Ludwik mówi o muzyce jako języku Boga, któremu jednocześnie złorzeczy za swoją głuchotę. Mówi do Anny ”…Bóg do ciebie szepcze a do mnie krzyczy, dlatego jestem głuchy”. Ponieważ zbliża się termin prawykonania nowej symfonii, Anna z cierpliwością i oddaniem znosi jego wybuchy i ingerowanie w jej życie. Najlepszą sceną filmu, wciągającą widza oraz ukazującą geniusz Beethovena, jest bardzo długa ale rewelacyjna scena pierwszego publicznego wykonania monumentalnej IX symfonii, jednego z najsłynniejszych dzieł mistrza. Wrażenie potęguje fakt, że Anna bierze w tym udział, schowana w budce suflera wśród orkiestry, nie tylko wspiera ale cały czas prowadzi głuchego przecież dyrygenta a przede wszystkim twórcę tej symfonii wszechczasów.
Główni aktorzy to gwiazdorska wręcz obsada. Ludwika, jako demonicznego brudasa zagrał rewelacyjnie amerykański aktor Ed Harris. Młodziutką Annę zagrała piękna i utalentowana Diana Kruger. Oboje swą grą oddali naczelne przesłanie filmu Agnieszki Holland: studium muzyki Ludwika van Beethovena i jej znaczenie dla potomnych.
W mojej ocenie film jest wspaniały i niewiele ustępuje głośnemu przed laty dziełu M. Formana p.t. „Amadeusz”.
Prawie zawsze, jeżeli już idę do kina, wybieram filmy w moim odczuciu interesujące lub w dobrej obsadzie. Na film Smarzowskiego „Pod mocnym aniołem” poszłam gdyż przypadkowo dostałam zaproszenie na prapremierę w kinie „Kijów”, co poprzedziła potężna kampania reklamowa, że film realizowany w Krakowie i tu też dzieje się akcja. Dodatkowo wcześniej słyszałam ciągle od mojej Córki, że w kawiarni Jej bliskiej koleżanki „Cafe-szafe” kręcą film wg książki J. Pilcha. Oczywiście umieszczono nowy szyld a wewnątrz urządzono barek z alkoholem. I jak tu nie iść – takie wydarzenie – i do tego wspaniały aktor R. Więckiewicz w roli głównej.
W czasie projekcji, gdy następowały niekończące się ciągi alkoholowe, pijackie sceny, okropne izby wytrzeźwień i leczenie odwykowe, zasłaniałam oczy i uszy. Tylko ze względu na współtowarzyszącą mi osobę wytrzymałam do końca pokazu. Podobno ten film ma spełniać rolę edukacyjną. Szalenie mnie podbudowała opinia p. dr psychologii Ewy Woydyłło, że film Smarzowskiego i książka Pilcha jest ordynarną i kłamliwą satyrą na leczenie odwykowe, na terapeutów i izby wytrzeźwień. A pani Ewa Woydyłło wie co pisze, bo miała w najbliższej rodzinie alkoholika i twierdzi, że teraz terapia jest na zupełnie innym poziomie i ….bardzo zhumanizowana. A tego filmu Ona absolutnie nikomu nie poleca. Bardzo jej za tę opinię dziękuję!!!
Wszystkie inne informacje związane z filmem – nazwiska reżysera, pozostałych aktorów, produkcja, muzyka, rok produkcji itd. - pomijam, bo są dostępne. Mnie w filmie poruszył temat, do tego stopnia, że mam go w pamięci już kilka lat.
Dlaczego ten film?
Ilekroć spotykam się z problemem braku pieniędzy, czy drożyzny, czy trudności w znalezieniu pracy – zwłaszcza w przypadku ludzi starszych, zwłaszcza kobiet, zwłaszcza tych bez wymaganych kwalifikacji, zwłaszcza tych niespecjalnie przebojowych czy atrakcyjnych, a w dodatku na ich nieszczęście jeszcze bez tzw. kontaktów – przychodzi mi na myśl „moja” bohaterka.
No, i niestety, zdarza się to dość często.
Irina szuka pracy. Znajduje. Miejsce pracy to marnawa mała kanciapa, ciasna i ciemna, wyposażona w taboret i stolik (z ręcznikami higienicznymi, jakimś balsamem czy oliwką i termosem z herbatą albo kawą), ze ścianą z trzema może czterema otworami o stosownej średnicy, rozmieszczonymi w dogodnej odległości i na różnych wysokościach dostosowanych do wzrostu mężczyzn. Za ścianą anonimowy, niewidoczny mężczyzna, w katorku ona - Irina, też niewidoczna, wykonująca pracę mającą owego mężczyznę (klienta) zadowolić, ba! uszczęśliwić, osłabić, uwolnić z napięcia... Atmosfera ciężka, duszna, przepocona, aż lepka. A Irina pracuje. Ambitnie, z czasem coraz lepiej, zdaje się nawet sprawiać wrażenie zadowolonej z siebie, z tego, że ma pracę, ma pieniądze, że cieszy się uznaniem właściciela lokalu uzyskującego coraz większe dochody, bo wieści o aksamitnych dłoniach „robiących cuda” rozchodzą się szerokim echem i grono klientów dość szybko się powiększa a zaniepokojona konkurencja próbuje ją podkupić. Ją – Irinę – szarą myszkę, kobietę bez wyrazu, niemłodą, nijaką, prawdopodobnie niespecjalnie adorowaną przez męża (już nieżyjącego), niewykształconą, po prostu niezwykle zwyczajną. Jedynie wnuk okazywał jej serdeczność, była dla niego ważna i kochana. I właśnie ten kilkuletni dzieciak zmaga się z chorobą. Jedynie bardzo kosztowna operacja może mu uratować życie. Rodziców nie stać na pokrycie kosztów operacji. Irina musi pomóc wnukowi. Pomoże. Pracuje. Odkłada pieniądze. Jest wystarczająca suma! Dzieciak będzie uratowany!
I to był jej ostatni raz, ostatni dzień pracy.
A mnie zostają pytania: ileż samozaparcia musiało być w tej kobiecie, żeby się zdecydować na tego rodzaju zajęcie? Ile miłości do wnuka, żeby w imię tej miłości robić coś – jestem pewna – wbrew sobie? Ile sprytu i wysiłku, żeby zachować w tajemnicy przed bliskimi i znajomymi sposób zarobkowania, bądź co bądź niezbyt chlubny? Ile siły i determinacji, żeby przestawić psychikę i ustalić hierarchię ważności widząc wytyczony cel – konkretną sumę pieniędzy? Ile odporności, żeby odrzucić zniechęcenie, a raczej fizyczny wstręt?
I ostatnie pytanie – ile kobiet zdecydowałoby się na podobną akcję?
Film „Wielka cisza” jest piękny, cichy, niezwykły. Jest to film dokumentalny. Philip Groning jest scenarzystą, reżyserem, autorem zdjęć, autorem dźwięku i montażu tego dzieła. Premiera odbyła się 6 listopada 2007r. To pierwszy w historii film opowiadający o byciu mnichem o życiu wewnątrz klasztoru. Idzie o główny klasztor legendarnego zakonu kartuzów w Alpach Francuskich. Zgoda zakonników na nakręcenie filmu w klasztorze Grande Chartreuse trwała 16 lat. Zgoda ta była efektem długiej współpracy i przyjaźni przeora z reżyserem. Twórca filmu spędził w klasztorze 6 miesięcy
w celu poznania surowego życia mnichów kontemplacyjnych. Tryb życia pustelników odbywa się według historycznych reguł zakonu i rytuałów. Zgodnie z tytułem filmu film jest niemal całkowicie pozbawiony rozmów, muzykę tworzą wspólne śpiewy mnichów, którzy całkowicie oddali życie Bogu. Film jest surowy, bez fabuły, treść filmu tworzą poszczególne wątki z życia zakonników, ich codzienna praca w kuchni, w ogrodzie, także sprzątanie, naprawy sprzętów, pranie swojej odzieży. Treść filmu tworzy także kontemplacja i przede wszystkim modlitwa wspólna i samotna w celach zakonników. Obserwujemy mnichów, jak bezszelestnie przesuwają się po krużgankach klasztoru. Słychać stukot noża w kuchni, brzęk garnuszków, skrzypienie drzwi, hałas reperacji klamki i najpiękniejszy dźwięk dzwonu. Nikt nie mówi zgodnie z regułą zakonu. Świat mnichów kartuzów istnieje gdzieś poza materią słowa. W całym filmie trwający 2 godziny i 40 minut jest niewiele więcej niż dwie minuty dialogu. To przeor wydaje dyspozycje młodym zakonnikom, którzy idą do najbliższej wsi po zakupy. Droga prowadzi z góry pokrytej świeżym śniegiem. Piękna biała cisza i nagle w tej białej ciszy nieoczekiwanie rozlega się dźwięczny śmiech. Młodzi mnisi śmiejąc się, ślizgają się na butach z góry, przewracają się, pełni radości rzucają śnieżkami. Film o pięknie, spokoju, który każdy może odkryć
w obrazach filmowych, osobistych wrażeniach i w sobie w swoim sercu.
„Tajemnica Westerplatte” to najgorszy film jaki znam.
Siedem dramatycznych dni obrony Westerplatte w filmie Chochlewy - reżysera debiutanta to żenujący obraz polskich żołnierzy ciągle pijanych, sikających, biegających nago bez ładu i składu pod ostrzałem Niemców, żołnierzy oglądających pornosy, kradnących żywność z magazynu.
Reżyser epatuje widza głupotą żołnierzy ale i swoją.
Ciągły bałagan i chaos na planie filmowym, bo to nie są kadry filmowe, niedobra reżyseria, mijanie się z prawdą historyczną to grzechy reżysera. A tytułowa tajemnica, no cóż Chochlewa Ameryki nie odkrył. Konflikt w sprawie obrony placówki między majorem Sucharskim i kapitanem Dąbrowskim jest znany, choćby z filmu Stanisława Różewicza pt. „Westerplatte” z 1967r. W filmie Chochlewy konflikt ten jest przedstawiony bardzo ostro, kapitan siłą odbiera przywództwo majorowi Sucharskiemu.
Film o obronie Westerplatte nie musi być apoteozą żołnierzy polskich jak w wierszu K.I. Gałczyńskiego co to … „Czwórkami do nieba szli żołnierze z Westerplatte”, ale żeby scenariusz i film oparty
na faktach historycznych nie był fikcją literacką.
Jedynym znakomitym akcentem filmu jest gra aktora Michała Żebrowskiego w roli majora Sucharskiego.
Film pana Chochlewy „Tajemnica Westerplatte” otrzymał 13 nominacji do antynagrody „Węże”
za najgorszy film 2013r. Antynagrody będą wręczone w kwietniu 2014r.
Jak ja się kochałam w tym Janku. Gdybym tylko wiedziała jak, przefarbowała bym moje pszeniczno-białe włosy na rudo, założyła oficerki i zamieszkała w czołgu. Na szczęście w zakresie farbowania byłam kompletną dyletantką, czołgu nie było w okolicy, a zamiast oficerek mama kupiła mi sandały. Żeby chociaż na psa się zgodzili. W tych latach wszystkie polskie kundle nosiły szlachetne imię Szarik. Niestety, w domu królował kot Pituła i pies nie miał szans. Historia? Fakty? Wszystko to były nieważne duperele. Liczyła się załoga. Załoga jak palce u jednej ręki.
Czterej pancerni i pies w reżyserii Konrada Nałęckiego, według scenariusza Janusza Przymanowskiego był pierwszym serialem w moim życiu. Premiera odbyła się 9 maja 1966 o godz. 20:00.
Na sukces złożył się przede wszystkim fakt, iż po raz pierwszy tematyka wojenna została potraktowana lżej niż do tej pory. Silną stroną filmu była znakomita gra aktorów – nie tylko pierwszoplanowych, ale również tych obsadzonych w rolach epizodycznych. Postacie zostały odtworzone przez aktorów tak sugestywnie, że publiczność traktowała je niemal jak swoich bliskich. Dziś powstało wiele kontrowersji wokół filmu, ale i tak serial niezmiennie plasuje się wysoko we wszystkich plebiscytach na najlepszą polską produkcję wszech czasów. A ja? Cóż, miłość do Janka gdzieś uleciała, włosy ufarbowałam, ale w rudych nie czułam się najlepiej, a od czołgu wolę samochód. Natomiast miłość do butów typu oficerki towarzyszy mi przez całe życie, podobnie jak sentyment do „Czterech pancernych i psa”.
15 września 1967rok – to data, kiedy po raz pierwszy z ekranu padły słowa – „Kargul, podejdź do płota” i „sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie”. Ten serial (1967 Sami swoi, 1974 Nie ma mocnych, 1977 Kochaj albo rzuć) żyje w moim życiu od zawsze i na zawsze. Dialogi z niego znam na wyrywki, a te dwa „granaty w świątecznym ubrani” nie jeden raz ratowały moją psychikę. Oglądałam, oglądam i oglądać będę zawsze. Każda minuta spędzona z Kargulami i Pawlakami to tak jak niedziela z najlepszymi przyjaciółmi.
Najgorszy serial. Rok 1984 - 1985
Ela psychikę ma delikatną, oczy w mokrym miejscu, a serduszko u niej nie dość że wrażliwe, to jeszcze troszkę chore. Dlatego nie dała mi wyboru, kiedy pewnego dnia oświadczyła, że nie jest w stanie oglądać tego w samotności i będzie przychodzić do mnie. Trudno. Przyjaźń wymaga poświęceń. W każdy wtorek, kiedy emitowano kolejne odcinki, w Polsce pustoszały ulice. W każdy wtorek, po głównym dzienniku, Ela z zapasem chusteczek zasiadała u mnie przed telewizorem i już od pierwszych scen zalewała się łzami. I kiedy ten wredny Leoncjo podpalił stodołę, w której znajdować się miała cudnej urody niewolnica Izaura, Ela zaszlochała straszliwie i padła bez życia. Ja, rozdarta pomiędzy niedopaloną niewolnicą, a nieprzytomną przyjaciółka, zaczęłam ratować Elkę. Cóż, pomyślałam, pożaru w Brazylii i to pożaru z 1888 roku nie ugaszę. Ratowanie Izaury zostawiłam Brazylijczykom i zajęłam się reanimacją przyjaciółki. Lekarz z pogotowia zdiagnozował zawał serca. Szpital, leczenie – Elka przeżyła. A ja do dziś nie wiem, czy w dalekiej Brazylii równie skutecznie uratowano Izaurę. „Niewolnica Izaura” to był najgorszy serial, który w życiu oglądałam. Pewnie najgorszy również dla 38 dziewczynek w Polsce, którym w czasie nadano imię Isaura.
- 1 of 3
- następna ›

























