Co mnie rozbawiło?
Trzeci dzień moralnego kaca. Wszystko mnie złości, zły humor pogłębia niska temperatura i deszcz.
Wsiadam do autobusu linii 184. Ludzi mało, w tylnej części tylko chłopak i dziewczyna. Prawie leżą obejmując się. Stopy dziewczyny w ciężkich butach leżą na fotelu przed nią. Nie wytrzymałam:
– Młodzieży, trochę kultury. Czy we własnym domu też pani opiera mokre, ubłocone buty na swoim fotelu? – powiedziałam przygotowana na potężną awanturę.
Dziewczyna posłusznie zdjęła nogi z fotela.
Mój kac moralny pierzchł!
Tydzień temu z trudem dotarłam do odległej przychodni specjalistycznej na ul. Rozrywka. Byłam tu pierwszy raz. W poczekalni nasłuchałam się opinii o przyjmującym lekarzu – że mruk, nie patrzy nawet na pacjenta, ucina długie wywody, ale też – że stawia trafne diagnozy, jest dobrym fachowcem.
Kiedy weszłam do gabinetu, faktycznie naburmuszony ledwie na mnie spojrzał, na moje „dzień dobry” mruknął coś pod nosem i zaczął studiować podane mu wyniki badań. Potem zapytał mnie o choroby, które aktualnie leczę. Wymieniłam kilka, po czym zaryzykowałam żart i powiedziałam, że więcej grzechów, czyli chorób nie pamiętam. Na to lekarz, rzekomy mruk, popatrzył na mnie, uśmiechnął się i dokończył: „I nie za wszystkie żałuję”.

























