Dodaj komentarz

Spotkanie

Danuta Czerny-Sikora

Tej nocy długo nie mogła zasnąć. Zostali sami z mężem, synuś nocuje u kolegi. Jak cicho... Zaczęła sobie wyobrażać łąkę, po której pląsa ona, Ula, istota przecież filigranowa, wiotka, krucha jak porcelanowa filiżanka, niewysoka i zwiewna. Zbudził ją głos męża:
- Zaraz zadzwonię po policję. Zachowajcie spokój!
- Co się stało?
- Jacyś chuligani dobijają się do drzwi chłopców!
Jerzy, już opanowany, wziął do ręki telefon.
Ula w piżamie popędziła do łazienki. Złapała czerwoną kredkę i w pośpiechu wielkim przejechała nią po ustach. Następnie porwała kluczyki i po kilku sekundach znalazła się w samochodzie.
"Panie Boże, żeby tylko mi nie wybili tej trójki, którą sobie wczoraj wstawiłam!"
Czuła się jak lwica, walcząca w obronie swojego dziecka. Uświadomiła sobie, że z jej gardła wydobywa się wściekły warkot. Przycisnęła pedał gazu. To nie tu!. Zawróciła. Po 10. minutach znowu zmieniła kierunek. Za rogiem wreszcie zahamowała gwałtownie. Zgasiła silnik. Błyskawicznie chwyciła za kijki od nordic walking. Oba. Cicho zamknęła auto. Zaczęła się skradać... 
Zamarła w bezruchu, usiłując zidentyfikować odgłosy dobiegające z pobliskiego domu. odetchnęła z ulgą na widok radiowozu. Kątem oka spostrzegła sylwetkę zmierzającego ku niej wielkiego człowieka. Pewnie drań chce uciec chyłkiem. A niedoczekanie. Ścisnęła mocniej kijki. Wydała z siebie ryk walczącego Japończyka i runęła w kierunku olbrzyma. Podcięła mu nogi, walnęła kijkami. Ryknęła po raz wtóry, gdy zwalił się na nią całym ciężarem. Ryknęła po raz trzeci - tylko jakby nieco inaczej, mniej pewnie - rozpoznając w świetle latarni zdumioną twarz swego własnego męża.

Andrzej Mitura

Była sobota.

Powoli zasypiałem z słuchawkami na uszach. Muzyka „Tonacji Trójki” Piotra Kaczkowskiego prosto z kompaktu koiła moje rozdygotane nerwy.

Właśnie zwyciężyliśmy - na wniosek zakładowej Solidarności najważniejszą decyzję o przyszłość naszego przedsiębiorstwa przedstawiciele załogi przegłosowali prawie jednogłośnie – od poniedziałku z nową energią zabieramy się do pracy- trzeba wydrukować artykuł napisany z tej okazji.

Spokojny, miły głos prezentera i puszczane nagrania pozwalają zapomnieć o Bożym świecie, już za chwilę zasnę.

Nagle trzask – i cisza… cisza... dalej cisza.

Cholera ! Coś się popsuło – zerwałem się, ale radio w porządku. No nic, trzeba iść spać, gaszę radio.

Rano puszczam Trójkę – dalej nie gra. Otwieram telewizor – a tu Generał ogłasza stan wojenny.

Kurwa, co on pieprzy! Jaka wojna? Kto nas napadł?

I nagle olśnienie, jak wojna, to za chwilę braknie benzyny, o którą tak trudno, towar strategiczny.

Szybko zbieram wszystkie kanistry, ładuję do malucha i pędzę na stację benzynową. Ale tam już kolejka, która szybko rośnie.

Spontaniczne spotkanie wszystkich krakowskich kierowców, którzy trzeźwo oceniają sytuację – ale czy władza nie potraktuje nas jako potencjalnych podpalaczy Polski? Ale stacji nikt nie zamyka.

W radiu kolejne komunikaty, czego nie można, co zakazane, kogo będą zatrzymywać, aresztować, karać, nie wiadomo czy nie rozstrzeliwać, a my tu spokojnie czekamy na swoją kolej po najbardziej niebezpieczny materiał.

Wreszcie jestem przy dystrybutorze. Kolejno napełniam wszystkie moje kanistry i zbiornik w samochodzie. Teraz już jestem przygotowany do wojny. Tylko z kim i o co?

 

p.s. Od poniedziałku wszystkie stacje benzynowe zostały zamknięte.

 

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
19 + 0 =
W celu utrudnienia rozsyłania spamu przez automaty, proszę rozwiązać proste zadanie matematyczne. Dla przykładu: 2+1 daje 3.