Dodaj komentarz

Granice prywatności

Anna Marek

Granica prywatności przebiega tam gdzie, ja ją stawiam . Bronię dostępu do moich spraw, bo nie myśli i uczuć. O tych mogę powiedzieć tylko ja sama. Prawdziwie lub nie, kreując siebie w oczach innych. Grając z nimi w ten sposób. Ale są sytuacje, kiedy uczucia wymykają się spod naszej kontroli. Rozpacz i smutek, płacz w miejscu publicznym nad czym nie potrafię zapanować. To nie jest ekshibicjonizm z mojej strony, a może być oglądane i podglądane przez innych. Wtedy broni mnie tylko empatia świadków. A zło, czy zło można wyrządzać prywatnie? Czy ktoś słabszy może się odwołać do pomocy społeczności i prawa? Wiąże się to z naświetleniem traumatycznych przeżyć, upublicznieniem naszych upokorzeń, lęków. Jak inni to postrzegają? Jak poradzić sobie z roztrząsaniem potem na forum dramatycznych zdarzeń? Wydaje się , że wtedy broni nas tylko to co kiedyś nazywano dobrym smakiem.

Krystyna Wolska

Wiele lat temu bardzo pomocną stała się dla mnie lektura NOTATNIKA 1965-1972 Anny Kamieńskiej, poetki i tłumaczki, żony poety Jana Śpiewaka. Notatnik ten jest właściwie zapisem wypowiedzi i przemyśleń pisarzy i filozofów przetykanym jej refleksjami i zdarzeniami.

Poruszona tymi treściami, jakże bliskimi wówczas mojemu sercu, napisałam do p. Anny list. W odpowiedzi poetka napisała m.in. „… taki wyraz ludzkiej solidarności jest człowiekowi piszącemu bardzo potrzebny. Zastanawiam się, czy wydać część II mojego Notatnika. Są ludzie, którzy zarzucają mi naruszenie granicy prywatności”.

Minęło czterdzieści lat i oto jesteśmy świadkami jak chęć zaistnienia w przestrzeni publicznej staje się dla wielu osób czymś tak bardzo pożądanym, że uciekają się oni do zachowań wręcz graniczących z ekshibicjonizmem.

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
3 + 2 =
W celu utrudnienia rozsyłania spamu przez automaty, proszę rozwiązać proste zadanie matematyczne. Dla przykładu: 2+1 daje 3.