Co mnie oburza
Może oburzenie to za mocne słowo. Może wystarczyłoby te zjawiska określić jako drażniące. Ale doświadczam tego kilka razy w ciągu dnia i ta powtarzalność, częstotliwość skutkuje właśnie oburzeniem.
Rano, kiedy włączam radiową dwójkę, przemiły skądinąd spiker oprócz informacji o pogodzie i wiadomości dnia czuje się w obowiązku – nawet w styczniu – podać, ile to dni pozostało jeszcze do końca roku! Dlaczego nie do końca świata?!
Po południu, chcąc sprawdzić w Telegazecie program TVP, zanim kliknę na właściwą stronę, czuję się zaliczona do grona bywalców agencji towarzyskich.
A kiedy uda się obejrzeć coś mądrego, zanim zdążę wyłączyć telewizor, wyskakuje jakiś pajac reklamowy lub – kabaretowy i robiąc coś w rodzaju „ oka” do widza, usiłuje skasować poprzedni nastrój i zaznaczyć, że to on jest tu gospodarzem.
I po co ja ciągle płacę abonament!
Staram się zrozumieć i znaleźć usprawiedliwienie dla różnych ekstremalnych sytuacji; niewiele mnie oburza i wkurza.
Jeżeli jest problem - szukam rozwiązania.
Nie chodzi o rozwiązywanie problemów globalnych, na które nie mam wpływu. Minimalizuję negatywne emocje.
Posłuszna reklamie „powiedz rakowi wspak” biegnę do przychodni.
A tam gęba w ramce okna mówi mi: – Czyżby chciała się Pani przebadać? Tak – odpowiadam. A gęba : – Dobrze, ale najbliższy termin za półtora roku! – Ależ ja nie dożyję! – protestuję bezskutecznie. Połykam chińskie pigułki, łzy dopycham eklerem i piszę do ministra:
– Panie Arłukowicz, powiedz ZUSowi wspak! Niech odda mi moje pieniądze! Bo ZUS ma na reklamę, a mnie trza na trumnę!
Początek roku, wszystkie instytucje kończą poprzedni rok sprawozdawczy, przygotowują sprawozdania. Wspólnota mieszkaniowa do której należę, też.
Otrzymuję kartę do głosowania i wykaz uchwał. Standard: zatwierdzenie sprawozdania finansowego, absolutorium, konieczność wymiany wentylatora, remont elewacji. Odwołanie dotychczasowego zarządu i wybór nowego. Co? Znów kandyduje Kowalski? Jaką znów prywatę będzie sobie załatwiał?
Kiedy Wspólnota powstawała, był pierwszym kandydatem do zarządu. Jak tylko wybudował sobie „akwarium” (zabudowę korytarza zewnętrznego-galeryjki), jak zabudował wnękę na klatce i przekonał wszystkich, że nie musi za nią płacić, z pracy w zarządzie zrezygnował – przecież to działalność społeczna, na tym się nie zarobi.
Równocześnie podania innych osób, które coś tam chciały zabudować, zostały zablokowane – nie nadano im biegu.
Po raz kolejny okazało się, że są „równi” i „równiejsi”.
Czy rzeczywiście ludzi hołdujących tej zasadzie potrzeba nam w organie zarządzającym naszym budynkiem? Mimo upływu lat, mimo „przełomowych” zmian jakie zaszły w naszym kraju, czasami mam wrażenie, że w naszych „małych Ojczyznach” nic się nie zmieniło.

























