Dodaj komentarz

Widok ze schodów

Alfreda Kosiorowska

Otwieram drzwi, wychodzę. Piękny poranek, przejrzyste niebo, zapach porannej mgły oraz wysrebrzonych mgłą kwiatów i trawy na podwórku. Przede mną trzy drewniane schodki oraz drewniana wycieraczka. Po obu stronach drewniane, ozdobne płotki ogródków. Drewniana ławeczka. Plac bez chodnika, piasek-ziemia na długości około pięciu metrów i szerokości trzech metrów. Na płocie piękne gliniane dzbanki, owalne misy, skopki. W ogródkach kwiaty, georginie, lilie, malwy, krzew różany i róże pnące.

Po jednej stronie za płotkiem szeroka drabina podpierająca ciemne, słodziutkie winogrona nad całym wejściem do domu tworząc jakby żywą altanę między ogródkami, chroniąca również przed drobnym deszczem. Wspaniale harmonizująca z pięknym ganeczkiem, który jest wystającą, oszkloną częścią domu.

Następnie widzę całe duże podwórko ogrodzone ozdobnym, drewnianym płotem
z dwoma wjazdami (wrota) po jednej i po drugiej stronie podwórka.

Na środku lipa, okrągły stolik i ławeczki.

Nieco dalej dwie jabłonie, papierówki (jabłka wczesne, lipcowe) i jabłoń o bardzo słodkich, zielonych jabłkach.

 

Następnie ogrodzenia (zagrody) za którymi znajdują się ule pszczół. Ogrodzona zagroda dla drobiu, kury, gęsi, indyki, kaczki. Duża stodoła z dwoma wjazdami (boiska).

Duża stajnia podzielona dla krów, koni, klatki dla królików, gołębiarnie, kurniki.

Oddzielny budynek to drewutnia.

Kolejny oddzielny budynek to warsztat stolarski i letnia kuchnia.

Całość to nasza „Niwa”. Oaza spokoju i bezpieczeństwa.

 

Ze wspomnieniem łączę wyrazy wdzięczności i podziękowania dla ś.p. Rodziców Michaliny i Wojciecha, którzy budowali dom drewniany z modrzewia w 1922 roku.

 

 

Waldemar R. Śnieżyński

Najpierw pokonać 20 schodów w dół. Półpiętro. Znowu 20 schodów w dół. Parter. Drzwi wejściowe do klatki schodowej zamknięte. Po ich otwarciu bije w oczy blask słonecznego poranka. Jeszcze jeden, ostatni schodek. Punkt obserwacyjny. Z niego rozpościera się codzienny widok.

W górę zadzieram głowę. Balkon, na drugim piętrze przeciwległej kamienicy, jest pusty. Kogo chcę zobaczyć? Na zardzewiałym balkonie jeszcze nikt nie stoi. Pies nie wybiega, nie macha ogonem.

Podwórko typowe. Tworzą go cztery kamienice – typowy prostokąt. Czerwona cegła wyziera ze ścian. Tynk odpada płatami. Pośrodku podwórka kilka drzew. Z ostatniego schodka, wychylając tylko głowę, widać lokatorów. Jedni idą do pracy lub na zakupy. Inni wracają do domów. Uczniowie idą do szkoły. Małe dzieciaki biegają. Szukają chętnych do zabawy.

Czy coś się wydarzyło? Zjawia się Pani. W ręce cygarniczka. Rękę bezwładnie podnosi do ust. Pierwsze dmuchnięcie dymem. Pierwsze zaciągnięcie. Czy on już idzie? Przecież Pani czeka.

Nagle zagrzmiało. Nadeszła ulewa. To będzie zabawa.

 

Danuta Czerny-Sikora
Widok ze schodów domu, w którym mieszkałam w dzieciństwie

Poręcz, przypominająca paskudnego, śliskiego węża, w dotyku okazuje się być co prawda gładka niczym kartka kolorowego papieru, ale zdumiewająco sucha, może nawet szorstka.

Z mocnym chrzęstem i piskiem protestuje przeciwko zbliżeniu ręki.

Wszechogarniająca ciemność nie budzi pozytywnych skojarzeń. Można oczekiwać nieprzyjemnego zderzenia z kimś przypadkowym acz nieprzychylnym a nawet wrogim. Generuje to poczucie zagrożenia, budzi ostrożność.

Chropowate ściany z grudkami źle położonej farby, na dole lakier, który być może pamięta czasy świetności. Teraz daleko mu do nich.

Przyciemniona lampka rzuca cienie, kształtem podobne do zwierząt - raczej krokodyli niż wiewiórek.

Same schody nieco spróchniałe, skrzypią. Po lewej stronie prostokąt drzwi, przez które jasność widać, jasność... a w niej - ulica w centrum dużego miasta, gwar, piszczące tramwaje jak olbrzymy, które zasłaniają sobą świat.

Wyjście z ciemności oślepia. Za mną wilgoć, zapach stęchlizny, przede mną niebezpieczeństwo, hałas.

Plain text

  • Znaczniki HTML niedozwolone.
  • Adresy internetowe są automatycznie zamieniane w odnośniki, które można kliknąć.
  • Znaki końca linii i akapitu dodawane są automatycznie.
3 + 4 =
W celu utrudnienia rozsyłania spamu przez automaty, proszę rozwiązać proste zadanie matematyczne. Dla przykładu: 2+1 daje 3.