Moje miasto
- Zalesione Wzgórze, oświetlone zachodem słońca, gorącym kolorem czerwieni, powiewa chłodem kończącego się dnia.
- Wędrujące obłoki, błękitno-ciemne przesuwają się w ciągłym powolnym ruchu.
- Światło zachodu słońca widoczne jest w odczuciu wzrokowym gorącego ciepła.
- Jednak to ciepło jest tylko widoczne nie odczuwalne zgodnie ze swym wizerunkiem.
- Jest przepiękny widok łączący sprzeczność odczuć ciepła i chłodu.
- Mijający dzień- na wzgórzu rozświetlają wieże klasztoru w kolorze białym na ciemnym tle, utworzony z wieczornych obłoków zbliżającej się nocy.
- W słotne wilgotne poranki i wieczory w dole nad polaną widoczna jest srebrna wilgotna mgła. Widok jakby unosiła się para wodna albo jasny dym poruszający się w spowolnionym tempie, pokrywając ziemię, ulice, budynki i pozostawiając widoczne na wzgórzu wierzchołki wysokich, zawsze zielonych drzew
- Tramwaje , samochody odznaczają się tylko słabym oświetleniem lamp w pojazdach.
- Latarnie tak pięknie wskazują swe miejsca przez rozproszone światło, które swą mocą staje się widoczne w tajemniczy sposób.
Chciałoby się powiedzieć: o urodo życia aury, przyrody, zjawisk „TRWAJ”
urok budzi zachwyt i zastanowienie nad istnieniem wszystkiego dla wszystkich
I tak jak się zmienia człowiek, zmienia się otoczenie, krajobraz, by trwać nadal nie może pozostawać w miejscu.
Świetność istnienia miasta odczuwalna jest z perspektywy czasu, porównania, co było, co jest, jak pozostanie.
- W miejscu obserwacji od 25 lat na terenie polany, boisk do gry w piłkę powstają budynki uczelni UJ.
- Opisany wcześniej urok mgły być może będzie mniej dostrzegalny.
- Teren ziemi zostaje pokryty budowlami, chodnikami, ulicami.
- Widok staje się zmienny, chociaż też piękny, ale inaczej.
- Nie ma już zapachu trawy, łąk i drzew kołysanych wiatrem.
- Pozostały niezmienne widoczne w oddali zalesione wzgórza i wieże klasztoru. W dole piękne budynki o ciekawej, nowoczesnej architekturze uczelnianego kampusu.
- Zalesione Wzgórze, oświetlone zachodem słońca, gorącym kolorem czerwieni, powiewa chłodem kończącego się dnia.
- Wędrujące obłoki, błękitno-ciemne przesuwają się w ciągłym powolnym ruchu.
- Światło zachodu słońca widoczne jest w odczuciu wzrokowym gorącego ciepła.
- Jednak to ciepło jest tylko widoczne nie odczuwalne zgodnie ze swym wizerunkiem.
- Jest przepiękny widok łączący sprzeczność odczuć ciepła i chłodu.
- Mijający dzień- na wzgórzu rozświetlają wieże klasztoru w kolorze białym na ciemnym tle, utworzony z wieczornych obłoków zbliżającej się nocy.
- W słotne wilgotne poranki i wieczory w dole nad polaną widoczna jest srebrna wilgotna mgła. Widok jakby unosiła się para wodna albo jasny dym poruszający się w spowolnionym tempie, pokrywając ziemię, ulice, budynki i pozostawiając widoczne na wzgórzu wierzchołki wysokich, zawsze zielonych drzew
- Tramwaje , samochody odznaczają się tylko słabym oświetleniem lamp w pojazdach.
- Latarnie tak pięknie wskazują swe miejsca przez rozproszone światło, które swą mocą staje się widoczne w tajemniczy sposób.
Chciałoby się powiedzieć: o urodo życia aury, przyrody, zjawisk „TRWAJ”
urok budzi zachwyt i zastanowienie nad istnieniem wszystkiego dla wszystkich
I tak jak się zmienia człowiek, zmienia się otoczenie, krajobraz, by trwać nadal nie może pozostawać w miejscu.
Świetność istnienia miasta odczuwalna jest z perspektywy czasu, porównania, co było, co jest, jak pozostanie.
- W miejscu obserwacji od 25 lat na terenie polany, boisk do gry w piłkę powstają budynki uczelni UJ.
- Opisany wcześniej urok mgły być może będzie mniej dostrzegalny.
- Teren ziemi zostaje pokryty budowlami, chodnikami, ulicami.
- Widok staje się zmienny, chociaż też piękny, ale inaczej.
- Nie ma już zapachu trawy, łąk i drzew kołysanych wiatrem.
- Pozostały niezmienne widoczne w oddali zalesione wzgórza i wieże klasztoru. W dole piękne budynki o ciekawej, nowoczesnej architekturze uczelnianego kampusu.
Kraków - zachęcam do zwiedzania!
Gwar – tłum ludzi podąża z tunelu do Rynku
Stare Miasto okolone zielonymi Plantami
Na Plantach ławki z panienkami i pijakami
Na trawnikach rzeźby dla upamiętnienia
Mury i Brama Floriańska
- obwieszone kolorowymi malowankami
Ukojenie dla uszu
- grupy ludzi brzdąkające na instrumentach
Ulica Floriańska z kebabami
- i rożnami wydzielającymi męczące zapachy
Zabudowa typowo uliczna
- kamieniczki z bramami wjazdowymi na posesję
Powiew stęchlizny z otwartych bram kamienic
W dali wieża kościoła na tle lazurowego nieba
Gwar tłumu nasila się – zbliżamy się do celu
Kilku ekwilibrystów i mimów ściąga oglądaczy
Rynek Główny bardzo kolorowy – pastelowy
Naokoło pod kamienicami stoliki kawiarniane
Gościu, siądź pod mym …..…… parasolem
Kiedyś wieczorową porą cichy, spokojny, majestatyczny. Szare twarze kamienic przeglądały się w zwierciadle jasno wypolerowanych, świeżo ułożonych kamiennych płyt, które zastąpiły odwieczny bruk. Na tej wielkiej pustej przestrzeni ciemniała bryła Sukiennic, nad którą górowała jeszcze ciemniejsza sylwetka wieży ratuszowej. Jedynie koło pomnika Adasia spoczywały zwinięte szare i czarne parasole, z jasną, kolorową plamą kwiatów oświetlonych przyćmionym światłem lampy naftowej, którą zapaliła żądna zarobku gruba kwieciarka. Spóźnieni przechodnie przemykali w cieniu kamienic, dorożka Kaczary czekała na ostatni kurs, najlepiej na Zwierzyniec, a miejsce zaczarowanego wozu zastępowały polewaczki wjeżdżające na błyszczącą płytę rynku, świadcząc zarazem usługi nocnych taksówek dla wychodzących z lokali podpitych gości. Życie rozrywkowe koncentrowało się w dwóch naprzeciw położonych miejscach – piwnicy Piotra Skrzyneckiego, gdzie zawsze można było wpaść na wódeczkę i spotkać najdziwniejsze postacie krakowskiej Bohemy artystycznej, i Jaszczurach z Dżamblami, Andrzejem Zauchą, Skaldami i Jazz Band Ball’em. Oba lokale łączyła postać Wieśka Dymnego, który tylko ze swoją właściwą energią potrafił być wszędzie.
A jeżeli ktoś chciał spędzić spokojny wieczór w gronie przyjaciół, to czekała restauracja Pod Krzyżykiem – lokal w którym jak wszędzie nie zawsze było piwo, ale kelner – Jasiu Perskie Oczko zawsze potrafił go wyczarować dla stałych gości.
Nad tym cichym, spokojnym światem co godzina unosiła się magiczna muzyka hejnału, na którą nikt specjalnie nie zwracał uwagi – była jak powietrze, którym się oddycha, która po prostu tu musi być.
A teraz?
Knajpa na knajpie, stoliki z białymi płachtami parasoli wypełniły szczelnie prawie wszystkie strony rynku, w bramach czające się młode kelnerki, piwo lejące się hektolitrami prosto z beczki, tłumy obcokrajowców krążące i wypełniające połać wielkiego placu często zabudowanego drewnianymi budami okazjonalnych targów, dziwne pojazdy konne – ni to karety, ni dorożki – ale czyste i białe, konie barwne, z pióropuszami, dźwięczące i dzwoniące, a do tego jazgot ulicznych tancerzy tłumiący głos harmonii, trąbek i gitar cygańskich kapel. W centrum, przed kościołem Mariackim koszmarna , plastikowo –szklana fontanna w kształcie piramidy – czyżby chcielibyśmy naśladować Luwr? Za to budynki jak nowe , jak na widokówkach – jasne, kolorowe, jaskrawo oświetlone, cudowna wieża Mariacka, maszkarony Sukiennic, błyszczący wielki zegar na wieży ratuszowej, i nawet ton trąbki strażaka grającego jak zawsze hejnał jakiś ostrzejszy, mocniejszy jak by chciał przebić się przez harmider wielkiego, europejskiego miasta.
I tylko księżyc wyłaniający się z za wieży Mariackiej z jasną, uśmiechniętą pełnią twarzy jest zawsze taki sam – i to jest fantastyczne!

























