Szczęście

2014-12-21 22:47

O szczęściu powiedziano już tak wiele, a mimo to, to intymne uczucie, którego doświadcza każdy z nas, budzi wciąż na nowo inne skojarzenia i wyzwalane bywa innymi wydarzeniami, słowami czy obrazami. Na pytanie: Czym dla ciebie jest szczęście? – odpowiadamy w kontekście przebłysków będących naszym udziałem, tym wyjątkowym drgnieniem. Z każdym przypływem radości, uniesienia, czy choćby zaledwie zadowolenia, na to pytanie odpowiadamy inaczej. Oby tych chwil, gdy patrzymy na szczęście inaczej niż dotychczas było jak najwięcej.

Izabella Bociańska

O szczęściu

Jeśli rzecz ma być o moim szczęściu, to cechuje je taka wieloaspektowość, że wyrecytuję jak dziecięcą wyliczankę.

Aby było, muszę czuć się wolna- to warunek sine qua non.

Wolność - najważniejsze dla mnie słowo, o dużym ciężarze gatunkowym. Jest bezgranicznie otwarte, dlatego takie piękne. Daje szczęście przestrzeni, braku zniewolenia. Spętanie i niechciany przymus skutecznie mnie go pozbawiają.

Szczęście to także poczucie spokoju i bezpieczeństwa.
I bycie w podróży, doznawanie. Jest mi zupełnie obojętne, czy doznaję jej na Bliskim Wschodzie, czy na urokliwej polskiej prowincji z klimatem, który mocno w duszy gra.

To zapach powietrza w różnych miejscach wywołujący we mnie zwierzęcy zew natury. To podwójna tęcza nad polami w szczególnie ciężkiej chwili życia i wdzięczność, że trwa mimo wszystko.

Szczęście to ludzie, z którymi kocham być i wzniosły nastrój po spotkaniach z nimi.
I zapach zdobytej wymarzonej książki, a potem czytanie jej w ulubionym kącie domu.
I miejsca, w których pragnę być.
I drganie liści wierzby na wietrze i czmychająca wiewiórka, która tak blisko mnie zamiotła ogonem.
I bocian na ściernisku po żniwach. I zapach psich szczeniąt.
I pęd samochodu po kolejną czekającą przygodę.
I błyski słońca na tafli wody, i szum morza, i orgia barw w jesiennych górach.
I cudowne wspomnienia, których jestem pełna, i nadzieja na kolejne scenariusze ciekawego życia.
I pieszczota jesiennego słońca na skórze.
I szczęście z przeczytanych strof Gałczyńskiego:

,,Pyłem księżycowym być na twoich stopach,
wiatrem przy twej wstążce, mlekiem w twoim kubku,
papierosem w ustach, ścieżką pośród chabrów,
ławką, gdzie spoczywasz, książką, którą czytasz.

Przeszyć cię jak nitka, otoczyć jak przestwór,
być porami roku dla twych drogich oczu
i ogniem w kominku, i dachem, co chroni
przed deszczem. ,,

Czy ja kiedyś bywam nieszczęśliwa? Zdarza się, gdy dopada mnie jesienna nostalgia i ból przemijania, a wyobraźnia podsuwa takie skojarzenia:

Babie lato snuje się jesiennie
bąk buczy swój nokturn spóźniony
słońce pieści skórę leniwie
pięknie, zbyt pięknie...
lecz rozkład młodości już rozpoczęty
real to czy marzenie?
Marzenia nie dopuszczają takich scenariuszy.

Anna Marek

Konstanty Ildefons Gałczyński, o szczęściu

My, dzieci „zimnej wojny”, szarości i ruin, sztandarów i pochodów, szczekaczek ulicznych, terroru wielkich liter i koturnów, jak mogliśmy nie ulec magii wierszy mistrza Ildefonsa. Szczególnie tych przedwojennych, surrealistycznych, szalonych, skoro wokół zwyczajność, Proletariat i Pokój, Praca i wiodąca w tym rola uprawy buraka cukrowego. Odpłynąć gdzieś daleko w barwne, egzotyczne światy.
Kiedy nocą odpływał okręt do Arabii,
od fajerwerków huczną, a od bólu niemą,
długo jeszcze z pokładu twoje oko wabi, lunatyczny kochanek z białą chryzantemą.

Zamiast wyczekiwania rocznic, świętować nadejście lata i za Mistrzem powtarzać na cześć nocy czerwcowej:
Kiedy noc się w powietrzu zaczyna,
Wtedy noc jest jak młoda dziewczyna,
Wszystko cieszy ją i wszystko śmieszy,
Wszystko chciałaby w ręce brać.

Słowa , które toczą się jak korale, metafory błyszczą jak jarmarczne klejnoty. Koła dorożki zataczają krąg ulicami, czarują zmęczone, smutne miasto. Blasku nabiera nasza zwyczajność.

Stał się bardem młodzieży, to właśnie ona, najpierw musi powiedzieć „nie”, zanim zacznie budować. Bawił nas w „Teatrzyku Zielonej Gęsi”, obśmiewaliśmy wspólnie patetyczne mity i święte nazwiska. Odkrywaliśmy absurdalny humor, który być może dał początek najlepszym kabaretom i sztukom Mrożka, chociaż patrząc z perspektywy lat, nie były to teksty odważne, ważne raczej dla władzy. Dobijały to, co zburzyła wojna i przejście Hunów po niej. Jak napisał Czesław Miłosz w „Prywatnych obowiązkach”: „Wtedy to przedmiotem szyderstwa Gałczyńskiego był, np. w Zabawie ludowej bezbronny inteligent co to poszedł na dno w kratkę siny, psia jego mać”. I nawet śliczny poetycko „Bal u Salomona” to „życie snem”, w którym przekonania , zasady, poglądy są równoważne, na równi przemijające:

Wszystko panie, to wiatr i piasek
I jak wiatr, co nad piaskiem przewionie…
Lepiej być świnią w maju niż w wieczności, proszę pana , słoniem.

Wszystko bez znaczenia – nie, z wyjątkiem poezji, z wyjątkiem sztuki. Mistrz Konstanty doprowadził pogardę dla „wiatru i piasku” do perfekcji, nie pozwalając się nawet domyślać się tym, co brali go za swego, jak się naigrawa.

Nie wiem Małgosiu, czemu połączyłaś Gałczyńskiego ze szczęściem? Czy myślałaś o jego poezji i chwilach radości, które może ofiarować, jeśli trafi na swój czas, czy o poecie?

Szczęście chyba jest dane każdemu z nas, choćby na chwilę. Jest jak flara, która rozbłyskuje nagle w ręce zbłąkanego wędrowca, a potem szybko gaśnie. Tylko tak i dzięki temu możemy go poczuć. Nie ma sposobu by „złapać go za ogon i przytrzymać”,

Zupełnie czymś innym jest dobrostan, pojęcie określające stan równowagi ciała i umysłu. Tutaj pewnie przydadzą się nam chociażby zalecenia stoików. Cesarz Marek Aureliusz napisał w swoich rozmyślaniach: „A szczęśliwy to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los to dobre drganie duszy, dobre skłonności , dobre czyny.”

A Gałczyński, pewnie jak każdy, bywał szczęśliwy.

Czesław Miłosz Prywatne obowiązki Pojezierze, 1990 r.
Marek Aureliusz Rozmyślania Nowa Akropolis