Nazwa i przysłowie

2014-05-05 23:24

Na spotkaniu „Saga po Sarze” 20 stycznia 2014 uczestnicy warsztatów przygotowali teksty poświęcone ćwiczeniom z nazwą i przysłowiem.

Danuta Czerny-Sikora

Tekst łączący wylosowaną nazwę miejscowości: TUMIDAJ z również wylosowanym przysłowiem: LEPSZY GRZECH MĘSKI NIŻ CNOTA NIEWIEŚCIA

Ciotka Hanka miała sklerozę. Wszyscy przyzwyczaili się do tego, że nestorka rodu musi być ustawicznie pilnowana. Staruszka niejednokrotnie się gubiła oraz czyniła rzeczy nierozważne i zaskakujące. Po jakimś czasie zamilkła zupełnie, zamknęła się w sobie i nie zwracała uwagi na otoczenie. Otoczenie również nie zwracało na nią uwagi, dbając jedynie o zaspokojenie podstawowych jej potrzeb.

Tego dnia przyjechała kuzynka Irena ze swoim belgijskim mężem .Przy suto zastawionym stole „każdy mówił o czym innym, jak zwykle w życiu rodzinnym”, a Irena próbowała streszczać poszczególne wątki po francusku, żeby jej mąż nie czuł się wyalienowany. I nagle konsternacja ogólna: Ciotka Hanka zabrała głos i czystą, piękną, akademicką francuszczyzną opowiedziała barwnie epizod ze swojej młodości:

„Były wakacje. Pojechałam do Sieradza, do mojej koleżanki z konserwatorium. Anna przedstawiła mi swojego brata, Piotra. Cóż to był za piękny mężczyzna! Elegancki, dobrze wychowany, przystojny, wkrótce się okazało, że mówił biegle po francusku, umiał grać na fortepianie i wieczorami śpiewał romanse swoim ciepłym barytonem. Nie mogłam spać, jeść, chodziłam jak w amoku. Widać było, że jemu też na mnie zależy.

Pewnego razu wracaliśmy z konnej wyprawy. Byłam zmęczona, więc zatrzymaliśmy się w karczmie we wsi o ciekawej nazwie Tumidaj. W izbie było dość ciemno, trzaskał ogień w kominku, mój Adonis wziął mnie w ramiona… Otworzyła się przede mną perspektywa przeżycia czegoś pięknego, o czym marzyłam…

Niestety, stchórzyłam, a teraz żałuję. Zawsze żałowałam. I stwierdzam z przekonaniem, że przysłowia są mądrością narodu. A szczególnie jedno: „lepszy grzech męski niż cnota niewieścia.”

Ciotka Hanka westchnęła ciężko i wróciła do swojego tajemniczego świata. Rodzina trwała w milczeniu i szoku, tylko belgijski mąż Ireny zareagował oklaskami, zadowolony, że doskonale wszystko mógł zrozumieć.

Halina Kaczmarek

Opowiadanie z nazwą "Męcikał" i przysłowiem: "Wstąpił do piekieł po drodze mu było”

Cała rodzina Jemgów po raz pierwszy wybrała się do miejscowości "Męcikał" w województwie pomorskim. Jemgowie mieszkają w Pcimiu na przysiółku Pierdoły obok Padołów i nigdy dalej jak do Krakowa nie wyjeżdżali.

Wczasy w Męcikałach wylosowali w turnieju, który odbył się w Pcimu w Gminnym Ośrodku Kultury.

Bali się tej podróży, bo daleka i z przesiadkami. Dojechali do Człuchowa a stamtąd do Swornych Gaci i dalej była miejscowość Piekło. To ich zaciekawiło a zwłaszcza młodego Jemgę. Rodzina rozsiadła się na parkingu, kanapki zajadając a młody Jemga "wstąpił do Piekieł po drodze mu było" ale nic go tam nie zaciekawiło. Wzmocnieni i wypoczęci dalej pojechali do celu tj. do Męcikał.

W Męcikałach dom wczasowy znaleźli a recepcjonista kilka razy upewniał się czy są tą rodziną Jemgów z Pcimia.

Bożena Gutowska

„Chachalnia k/Krotoszyna” i „koryto to samo, tylko świnie się zmieniają”

- Kochanie, ustalmy, kiedy jedziemy na moją „dziadowiznę” - musimy przecież przywieźć ziemniaki na zimę. I ciocia pytała co nam przygotować z drobiu i czy mają zabić prosiaka...

- To są najdroższe „pyry” na świecie. Wiesz, za ile ja paliwa spalę do tego Krotoszyna? A z prosiaka – to ja mogę jedynie schab zjeść...

- A szynki..???

- Ostatecznie – jeszcze szynki. Też będą najdroższe. Przecież po drodze staniemy na kawę , potem na obiad...

- A mój powrót do korzeni... Tam mam dziadków pochowanych...

- Poddaję się. To w następny weekend.

I co to ja mam nastawić w nawigacji ?

- Chachalnia. Chachalnia koło Krotoszyna. Dwa razy przez ch.

- I tyle tego jechania, żeby zobaczyć, że „koryto to samo – tylko świnie się zmieniają” !!!

Anna Kołodziejczyk

Z Dyszobaby do Rzymu

Mieszkańcy Dyszobaby przygotowują wyjazd na pielgrzymkę po Europie i do Ojca Świętego do Rzymu. A tu cała społeczność skłócona, bo trzeba ułożyć jakiś transparent, a co tam napisać? No bo jakże to: „Dyszobaba życzy Ojcu Świętemu...”? Na kolejnym zebraniu rzucano dziwaczne i mniej dziwaczne propozycje zmiany nazwy: np. z amerykańska - „Dysha Boba”; bardziej swojska – „Bosa z Dyba”, co miało odnosić się do legendy miejsca; „Dasza Boby” - pod gusta turystów zza wschodniej granicy, itp. Nawet dochodząca z radia melodia „siaba daba da” dostarczyła kolejnego pomysłu: „Szabodyba”, ale i to wywołało sprzeciwy. Byli też przeciwnicy jakiejkolwiek ingerencji w nazwę, jak stary Zdybek:

- Nie zgadzam się! - wołał. -Nie znacie chyba naszej legendy, jak bogaty a stary gospodarz wziął se młodą żonę, a chłopy z całej wsi za nią latały, a ona za chłopami. Poszedł gospodarz do księdza po radę a Jegomość na to: „- A nie mówiłem Wam przed ślubem: kto bierze nadobną dziewicę, ten sieje dla wróblów pszenicę. I dodał: - Oj dyszą baby ze złości na Waszą młódkę”.

- No i doszło do tego, że ją wsiowi na pośmiewisko bosą w dyby na środku wsi zamknęli. I tak tę historię ku przestrodze powtarzano w okolicy, aż utarła się nazwa Dyszobaba.

- A to może i Wasze, Zdybku, nazwisko z tej historii się wywodzi? – zapytał ktoś ?

Zapadła chwila ciszy, aż tu wyrwał się organista:

-To może napis: „Odysy z Obaby życzą…” Bo my niby jak ten Odys puszczamy się w

długą drogę ale do domu zamierzamy wrócić. A jak się dobrze przyjrzeć to tu i „dyszobaba” ukryta jest. - I proponuję głosowanie za tydzień – dodał.

Na to wszyscy odetchnęli z ulgą i póki co rozeszli się do domów.